Oswajanie światła

[Bronisław Jaśmin]

Skrzypiącą podłogę podmywa przyczajony księżyc,
mam tyle lat ile światła
i w okna wstawiam dni i apokalipsy,
monotoniczne obroty: genezis,
koniec świata będzie montowaniem filmu
z nereid i księżyców, z poranionych pustyń.

Na ziemi rytualnie podtrzymuję niebo - każdą zbiegłą
w krainę nieskończoną myślą.
Zapewniam byt blednącym na chmurach
historiom, choć już więcej nie mogę wyssać z siebie światła.
Te niebo jednak przetrwa, jest po mojej stronie.

Mam proste nogi, wyliczone powietrze, włosy i westchnienia.
Choć promień mną przemaka,
nie jestem nawet trochę do załatywania.
To jak moknę promieniem, aż do szpiku światła.

Księżyc ciągnie za włosy kładąc się na brzuchu,
a czas tarza się w ziemi, w podwórkowej trawie.
Szukałem go po lasach zaślinionych w chlebie
i wreszczie odnalazłem zapięte arterie peronem na niebie.
Szkło przypomina poezję,
potłuczony wyraz jest w stanie wyspowiadać
się ze zgromadzonych blasków i odcieni.

W legendach o potędzę, w snach oswajam światło.

[adam hoff]

Oswajanie światła

Gdybyż udało się oswoić wyobraźnię...
Sporo dobrego materiału na wiersz, utopionego w stylistycznym bałaganie, nonszalancji lub rozwiązłej wizyjności.