Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

piękny dzień z tobą chcę takich więcej
by przyszły trzeba powiedzieć dobranoc

od nowa uśmiechem
rozebraną pod miękkim swetrem rano

dotykiem sprawdzamy kolejny

ziewając kawą w dwie strony rozbiegamy
by powiedzieć za chwilę

piękny dzień z tobą
dobranoc

Opublikowano

Pięknie intrygująco połamana doba, dwojga. To niby tylko słowa ograniczające czas do poszczególnych klawiszy. Dzień dobry. Dobranoc. Wystukują rytm. Tak to Wasze Spółko granie czytałem. Dziękuję

Opublikowano

nie wiem, czy dobrze zrozumiałem, ale wychodzi mi z tego, że razem, ale osobno i że mijamy razem, ale się mijamy. w takim kontekście wyczuwam w wierszu jakąś ironię, sarkazm. tak sobie odebrałem :). ciekawy jestem, czy bardzo odbiegłem od zamierzeń :), bo bywa :)

pozdrawiam

Opublikowano

dokopałam się w tym wierszu czegoś nieuchwytnego ale "bolącego" pomiędzy wersami: "mijamy się" od dobranoc po dobranoc - rano ziewanie kawą w dwie strony (a więc "razem" osobno) potem rozbieganie, każdy w swoją stronę. i tak mija dzień. na koniec puenta wybrzmiewa ironią:

"piękny dzień z tobą"
dobranoc

Spółko, być może trafiłam kulą w płot, (czasem tak mam), ale tak to czytam.

serdecznie pozdrawiam - Krysia

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Migrena   Przeczytałam na bezdechu. Odarłeś miłość z wyświechtanych, walentynkowych banałów, a jednocześnie wzmocniłeś jej potężną siłę. Najbardziej spodobało mi się odrzucenie romantycznego mitu serca i zredukowanie go do „mięśnia, który udaje bóstwo”. Miłość to tutaj zwierzę wyzbyte z nazwy, rozszarpany wiatr i rzeka bez źródła. To fascynujące, jak bardzo fizyczny i namacalny jest to obraz.   Świetnie przedstawiłeś motyw braku. Zazwyczaj opisuje się jako pustkę. Tutaj jest zupełnie odwrotnie - „świat nie pustoszeje, świat gęstnieje”. Kto kiedykolwiek kogoś stracił, rozpozna ten stan, gdy każdy najmniejszy przedmiot staje się nośnikiem pamięci, a czas dosłownie drapieżnie „warczy za nami”.   Puenta jest po prostu genialna. Prawdziwa miłość to nie bezpieczny dom, ale tytułowy instynkt, z którym nie da się wynegocjować pożegnania, to bolesna, ale niezwykle trafna diagnoza. „Instynkt nie zna pożegnań” - to zdanie już zostanie ze mną. Rewelacyjny tekst!
    • Jest złoto które: posiadamy, dotykamy i o którym marzymy.
    • Gejzer tryska. Ziemia kołysze się. Wulkan mruczy.   Wkrótce wybuchnie. Zaleje ziemię śmiertelna lawa. Wstąpi ognisty bożek.   Na żyznej glebie wyrośnie las. Odnowa!        
    • @viola arvensis   Piękny, kojący wiersz. Bije z niego niesamowity spokój i życiowa mądrość. W dzisiejszym zaganianym świecie takie zatrzymanie się i spacer po "równinie" to prawdziwy skarb. Bardzo podoba mi się ten fragment - nie zdobywam szczytów, szczyty noszę w sobie. To wspaniałe podejście do życia, w którym można odnaleźć szczęścia w prostocie i tu i teraz. A jednocześnie poruszające świadectwo ufności. "Niech się dzieje co chce, skoro Bóg jest ze mną" - to zdanie daje ogromną siłę. Z wielką przyjemnością potowarzyszyłam Tobie w tym niespiesznym spacerze. Pozdrawiam ciepło!
    • @Mel666   Przeczytałam filozoficzną dyskusję pod wierszem, bardzo ciekawą. Więc napiszę krótko.  Cały wiersz to mocna, egzystencjalna szarpanina, z której ostatecznie wyrywa nas czysta fizjologia. To świetny tekst!  Pozdrawiam. 
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...