Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

po barierkach balkonu
spływa dzień zamknięty
w paru kroplach zachodu

ciemność pełza
jak czarny kot po dachach
niosąc na grzbiecie
całą przewrotność losu

gdzieś głęboko w lesie
wilk rusza na polowanie
trapi go dziwny smutek
jakby przeczucie ofiary

kogoś nawiedza nadzieja
- ta ulotna mgła
na oczach człowieka

obok lampa przysiada jak motyl
trzepocze mdłymi światłami
lecz niczego nie zmienia

są we mnie światy
w których wilk poluje zapłakany
patrzy na księżyc
by pamiętać że z Ziemi
jest jeszcze dokąd uciekać

więc wychodzę z siebie na rozdroża
i szukam mgieł w polach

Opublikowano

Jest wspaniały... Najbardziej przemówił do mnie początek, ten klimat i metafora. Zostałem ogrzany zachodzącym słońcem i ciągle pozostaje na moich powiekach, nie mogę ich zamknąć... :)

Opublikowano

to mógłby być całkiem dobry wiersz gdyby nie nazbyt gwałtowny przeskok z balkonu do lasu . Jest w tym wierszu kilka perełek ale też kilka niefortunnych zlepków , np. : " w których wilk poluje zapłakany " .
Takiego wielbłąda to tylko ustrzelić ;-)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Leona Bardzo mi się podoba motyw tego skrywanego głęboko w sobie potwora. Narrator nawołuje, aby nie stracić wiary w to, że ktoś może pomóc w akceptacji tej znienawidzonej, a może wręcz przerażającej części siebie. Potwór to mocne słowo, przywodzi mi na myśl coś co naprawdę zjada od środka. "Jeśli zatroszczysz się o tą osobę" - dla mnie trochę dziwnie wybrzmiał ten warunek, ale może chodzi o to, że gdy się wpuści kogoś do siebie i da mu się tam wygodną, pewną przestrzeń, ta osoba nie będzie miała skrupułów by zaakceptować i pomóc oswoić tą drażliwą sferę. Pozdrawiam
    • @KOBIETA na wiosnę tak będzie:) jesteś młoda, masz duże możliwości :) mi życie przekwitło:)
    • @violetta   chyba białą ? W szacie godowej

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • @Migrena   Twój wiersz zatrzymał mnie na dłużej, to czyste piękno. Im bardziej człowiek "nasyca się" obecnością Boga, tym większe staje się jego pragnienie. Niezwykłe ujęcie nieskończoności. Poruszyło mnie stwierdzenie, że nasz głód jest miarą Bożej wielkości - to piękna i pokorna definicja relacji człowieka ze Stwórcą. Ten wiersz nie tylko się czyta, nim się oddycha.   „Metafora duszy jako piasku, który "uczy się rzeźby" Boga, jest genialna w swojej prostocie. Ale to zakończenie - o tym, że szukamy nie po to, by przestać pragnąć, ale by pragnienie stało się wieczne - zostaje w sercu na bardzo długo.   Pięknie napisałeś  - unikając patosu  dotknąłeś samej istoty tęsknoty za czymś większym niż my sami.     
    • @Le-sław   Naprawdę ? A co w tym ciekawego?

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        oj Le-sław …Le-sław :) takie bajeczki dla zwyczajnej dziewczyneczki a ja jestem wyjątkowa ciesz się, że nie znasz
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...