Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

przyszła baba do doktora
i tak mówi:
jestem chora

doktor na to:
babo chora
niech koperta będzie spora

bo uważa, że to wiecie
zdrowie jest najdroższe w świecie

Opublikowano

dzisiaj baba u doktora
co to znowu pani chora
głośniej prosze bo nie słyszę
pani mówi że ma chcicę

tu eskulap się nabzdyczył
wstał zza biurka no i krzyczy
ja to nie mam kompetencji
pani musi do agencji

rozryczała się babina
bo to przecież nie jej wina
lekarz już się uspokoił
wyjął z biurka flaszkę coli

teraz chyba was zaskoczę
chwycił pióro no i bloczek
coś pomruczał sobie jeszcze
i bazgroli na recepcie

przed zaśnięciem zimna cola
oraz dawka bromu spora
tu u baby łzy na twarzy
sok z żurawin mi się marzy

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.




babo chora ty na chcicę
tej choroby ja nie widzę
chyba płacić chcesz w naturze
lecz wyzwanie jest zbyt duże

dla mnie ważna tylko kasa
wolę z żoną być na wczasach
nie chcę baby co choć chora
zbałamucić chce doktora

Dziekuję Jacku, że zajrzałeś, miło mi.
Pozdrawiam serdecznie:)))

Opublikowano

babo, babo zdrowiej szybko
jadaj tylko ryżyk z rybką
nie pal, nie pij, nie używaj
wtedy długo będziesz żywa

a doktorów wszelkiej maści
by się chronić od zapaści
omiń zawsze łukiem szerszym
będziesz żyła w stresie mniejszym

Pozdrawiam z usmiechem
Lilka






Opublikowano

przyszła baba bez koperty
i dylemat miała wielki
jak zapłacić doktorowi
i nie stracić przy tym...głowy

doktor prosi za kotarę
baba ufa mu na wiarę
brak mamony tutaj dźwignią
a zapłatą - to libido.

samo życie. taka, prawda: masz kasiorkę masz opiekę,
wesoło pozdrawiam:))

Opublikowano

Wiersz tak dowcipny, że sam się prosi o dopisek :-))). Pozdr, ciepło. A


pomyślała baba chwilę
grosza nie dam póki żyję
ozdrowieję jeśli trzeba
jeśli umrę to nie biedna

dziś na grobie kwitną bratki
no a doktor?
ten się martwi
że przykładem baba świeci
nie na chwilę lecz na wieki


Opublikowano

cała prawda:)

przyszła baba do lekarza
kwęka stęka i biadoli
czy pan sobie wyobraża
w krzyżu mnie tak mocno boli

lekarz chrząknął oddech złapał
wszak był to już człowiek stary
i za uchem się podrapał
wcisnął mocniej okulary

przepisał jej smarowanie
dobry balsam proponował
w jej oczach zyskał uznanie
odpowiednio ją skasował

z pozdrowieniem:)

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Oxi, bo nie wiem , czy śmiać się , czy płakać nad moim wierszykiem, nad babą, czy nad naszą służbą zdrowia? Pozdrawiam serdecznie:)))
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Oxi, bo nie wiem , czy śmiać się , czy płakać nad moim wierszykiem, nad babą, czy nad naszą służbą zdrowia? Pozdrawiam serdecznie:)))
A nie, nie nad Twoim wierszem! Chodziło mi o służbę zdrowia, niestety. O temat, któy poruszasz. Wcale on nie śmieszny, chociaz podany lekko i satyrycznie. :-)
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Oxi, bo nie wiem , czy śmiać się , czy płakać nad moim wierszykiem, nad babą, czy nad naszą służbą zdrowia? Pozdrawiam serdecznie:)))
A nie, nie nad Twoim wierszem! Chodziło mi o służbę zdrowia, niestety. O temat, któy poruszasz. Wcale on nie śmieszny, chociaz podany lekko i satyrycznie. :-)

Cieszę się Oxi, że to tylko o służbie zdrowia. Oczko ;-))

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • (...) Raz nagonił czarci chłopek ducha winne dziewczę, Te cichutkiem tuliło swą uszytą warkotkę, Wyszarpał ją zaborem z jej leciutkich dłoni, Wysiłek jej na nic skryć złup za kapotkę.   A dziewoja drobnica, tycia nad rówieśnych, Jakby od wymiona matki dziś ją odessano , Słabiutka chudzina, od garna się wzdryga, Strawę w chlew oddaje, za rękę złapano.   Lękliwa jak łania - strachała się pospolitej bzykajki, Bo raz ugięła kolana jak pod ciągiem ciążnika, Zachwiała się w zagrozie na przewrót plecami, I roiły ludne na to, że winą równia błędnika.   Indziej - włochaty pajęczak niewielki, śladny, Okami ledwo glądany na ścianie, Opuścił się na przędzy w pół drogi nad progiem, Salwowała na galop, trzy dni polowanie.   A szelma żwawy do postępku, zagarniał się i zmyślał, Przyczajki nie uznawał, niezdygany stąpnął, Wyłonił się zza winkla, pognał na ofiarę, Żywiec w pełnej krasie, w dryg piorunnie pomknął.   Oniemiała, porażona jak za gromu błyskawą, Wytrzeszcz łupił oczka, potwornie zszokowana, Samotna po znienackiej rozłące z pałubą, A morduchna szelmy z obłędem zaśmiana.   Ten zaś jął zdobycz silnym pochwytem, Rozdarł dratewkę spojenia włókniny, Puścił grzbietny przyszew, z karku spadła główka, Z szyi kukiełeczki próchnęły trociny.   Rozpruł barbarzyna jej ciemienne nici, A czynił w żywiole i napływie zamroku, Puściło szycie, na klepę zwał wióra, Wyzionęłą ducha za upustem krwotoku.   Ręką swą wypchajce był jak topór i szafot, A on sam jak kapturnik w rozjarnej szacie, I znów był jej głownią na straceń placyku, A w rozrachu danił jeno gorzki żal po stracie.   I mgnęło po łupie, cyk, krótka chwila, Gdy grabieżca dopieroć zwieńczył swe pojmanie, Pojąć niewiniątko w porę los zdołało, I nad mur freblówki rozniosło szlochanie.   Łezki lała nieszczęsna jak obłok ulewny, I ślinę toczyła, zaciągała noskiem, Pełne wiadro szlochu, tyleż by nałkała, Bez kojnej tulajki żywot jej zaszedł mrokiem.   W sercu widok zbójni napinał drgę cięciwy, Odnóża miękły jak podparte puchem, Roztrząsł się dzban uczuć, niemocą ujmował, U kresu pękł w mak, opar ulazł zaduchem.   Zagnębią ją kłujące oddychna rozpaczy, Utknie w samotni, choć za oknem tłumnica, Nie wynuci kołysany pod zaciszną nocą, Ziąb udusi tlik żarnika - proch, kości, zimnica.   (...)   CDN.
    • @Czarek Płatak dzięki:)
    • Niechybnie pięćdziesiątka. Wszystkiego najlepszego :-)
    • kiedy mówisz Ojcze nasz przylatuje gołąbek chleba naszego powszedniego wypatruje   na przystanku kiedyś ludzie czekający i niepewni dalszych losów i powrotu   odmawiali gołąb ja dał    
    • @KOBIETA   Dopraw mnie sobą! Smacznie mnie zjedz! W świetlistą obecność, znikających świec.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...