Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Nocny dyliżans

Dorotagrobelna
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Dorotagrobelna

Dorotagrobelna

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Po ciemnym nieba firmamencie
nocny dyliżans do mnie mknie.
By w podróż po ziemskim bezkresie
kolejny raz znów zabrać mnie!

Odkrywam wciąż nieznane lądy,
skaliste klify, żółte plaże.
Dotykam dłonią dywany kwietne,
podziwiam pustynne miraże.

Dostrzegam kratery wulkanów
ziejących ogniem niczym smoki.
Nadciagające huragany,
pędzące w siną dal obłoki.

Zanurzam się w stepowe fale,
wspinam po lianach w gęstym lesie.
Słucham jak ptaków piękne głosy,
echo nad brzeg jeziora niesie.

A pośród barwnych łąk laguny,
na rafie pełnej koralowców,
podziwiam ryby, kraby, małże,
muszle trytonów i rozkolców.


W Afryce, w buszu słucham słonia,
który na trąbie swojej gra.
A w Australii patrzą na mnie
kangur, struś oraz miś koala.



W gąszczu świerkowych borów tajgi,
wśród rosomaków i soboli,
napawam się piękną naturą
tylko dlaczego serce boli?

Czemu wśród pięknych krajobrazów,
które stworzyła Matka ziemia,
na drodze szczęścia i radości,
kłujący ból ostrego ciernia?

Bo mój dyliżans nieopatrznie
prócz raju wskazał piekieł bramy.
Wojny, pożogi, ludobójstwo
choć wiek XXI mamy.

Miliony dzieci głodujących,
w urągających wprost warunkach.
Wyzysk, oszustwa i rozboje,
kryzysy na światowych rynkach.

Przekręty, bankructwa, upadki,
drożyznę wokół szalejącą.
I morza śmieci, ścieków tony,
smogiem planetę zachodzącą!

Niszczenie lasów tropikalnych
zwierząt ginących całą moc,
i rabunkową gospodarkę,
którą przysłania nieco noc.

Wracam z podróży, a spod powiek,
na mój policzek spływa łza.
bo odnalazłam twórcę piekieł!
to dzieło ludzkie - nie diabła!

19-01-2012r.
 

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Charismafilos
      Wingedheart

      Przez Charismafilos · Opublikowano

      @Witalisa wracając do pytania i definicji może... empaszczyt?
    • Charismafilos
      Ciało zna drogę

      Przez Charismafilos · Opublikowano

      @Achilles_Rasti ciała nie oszukasz. Mówi prawdę o tym co przeżywamy.
    • Achilles_Rasti
      Ciało zna drogę

      Przez Achilles_Rasti · Opublikowano

      Jesteś na spacerze w lesie   wiatr porusza koronami drzew   delikatnie   czujesz spokój   czemu?   tulisz dziecko które płacze   bujasz je w tym samym rytmie   powoli   jest coraz ciszej   czemu?   może spokój nie jest słowem   może jest ruchem który pamięta ciało   zatrzymaj się na chwilę   kiedy wychodzisz z domu spójrz w górę   chmury też się kołyszą   trawy drżą liście oddychają   wszystko zna ten rytm   spójrz na osobę obok siebie   przytul ją   i nic nie mów   ciało zna drogę   spokój
    • beta_b
      Wawer blues

      Przez beta_b · Opublikowano

      Mówią - Wawer - trochę dziki, nie ma sieci, a ma dziki. Przecież szambo tutaj nadal sprawdza się. Do Warszawy niedaleko, bo nasz Wawer jest za rzeką. Ale mieszkać tu naprawdę nie jest źle. Wawer blues, na plus. Nie wywyższa się, nie grzeszy. Dziki chodzą tu jak piesi. Naturalny taki Wawer dzisiaj jest. Tu są lasy, a nie korki, Mało żuli, są sikorki. Romantycznie i spokojnie mieszka się. Wawer blues, na plus. Tu są działki jeszcze znośne, by bliźniaka mieć przy sośnie, i do Żabki na rowerze kopsnąć się. Gdy po pracy późno wracasz - czeka jeszcze druga praca: pozamiatać igły z wjazdu - to się wie. Wawer blues, na plus. Ale lubię swojskie życie - w Wawrze trudno o ukrycie: las cię znajdzie, dzik przywita, choćby w noc. A nad Wisłą, gdy się ściemnia, miasto w dali tak się zmienia — i rozumiesz, czemu tutaj dobrze wciąż.    

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • Niko36
      myślałem, że ci wybaczę.

      Przez Niko36 · Opublikowano

      zdradziłeś mnie.  zniknąłeś, cierpiałem,  cierpiałeś. wróciłeś. mówiłeś, że się naprawiłeś. naprawiłeś? czy myślałeś, że się naprawiłeś? przeprosiłeś. naprawdę przeprosiłeś?   wybaczyłem. wybaczyłem, czy myślałem, że ci wybaczę? ciężar. ból.  stres. lęk. zaufanie?    myślałem, że ci zaufam. myślałem, że dam rade. myślałem, że się zmieniłeś zmieniłeś? czy uważałeś,  że się zmieniłeś?   szansa, dałem ci szansę. ciężka decyzja. szansa, by ja wykorzystać.  wykorzystałeś? czy  ją zignorowałeś? zignorowałeś.    pokusa. pojawiła się  pokusa. myślałem,  że ci ufam. dałem  ci szansę. dałem ci zaufanie. zmieniłeś się? czy uważałeś, że się zmieniłeś?    ból. strach. lęk.  zaufanie? straciłeś moje zaufanie.  znikasz. cierpię. myślałem, że ci zaufałem. myślałem, że dam rade. myślałem, że ci wybaczę.

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...