Muzyka nad doliną

[Piotr Kmita]

Muzyka nad doliną
staje się bardziej natarczywa ,
wchodzi w dzień nieruchomymi godzinami
i rozświetla lekkobiało wyobraźnię
dla pola wszystkich zjawisk przyrodzonych chwili
jako rzeczy pojętej dzięki wejściu myśloczucia
w pracę serca .

Żyje tam nietknięty czasem nasz taniec ,
ukrywający się w oczyszczających obrazach sennych ,
niezrozumiały dla pojęć i niedoodszukania siłą woli ,
objawiający się energią dzięki zaniechaniu rozpaczliwej szamotaniny
wiecznie głodnego centrum .

Już coraz mniej słów ,
odchodzą zostawiając mnie samego ,
jakbym niewart był nawet pocieszenia .

Nie istnieje dalej i nic ,
to tylko głucho dźwięczące naczynia starców ,
do których wlali kiedyś całą witalność .
Kamienne ich wizerunki
i zbierający się pod nimi potencjał ludzki
są nieustanną trucizną dla świata .


Jest tylko muzyka nad doliną
i my ,
podążający za nią ślepo .

[Messalin_Nagietka]

Pawle - troszkę przegadałeś - mniej - mniej tych rozlań w dolinie - poskracaj - p - l - e - a- s - e
MN

[Piotr Kmita]

nie przegadałem , trust me :P

madame , mam na imię Piotr
pomyłka może świadczyć o tym , że specjalnie nie rzuciłaś okiem na tekst
ale może też nie świadczyć

dzięki i pozdrawiam

[Messalin_Nagietka]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

ok - sorka Piotrze - jeśli można to:

Muzyka nad doliną bardziej natarczywa ,
wchodzi w dzień godzinami, lekkobiałą wyobraźnię
dla pola wszystkich zjawisk przyrodzonych
jako rzeczy pojętej - myśloczucia w pracę serca .

może by tak?
MN

[Piotr Kmita]

dzięki za Twoją propozycję zmiany

jednakże zmienia ona sens

całkowicie zmienia

[Arena Solweig]

Mnie też korci, by iść bardziej na skróty !:
Wiem, że na pewno wiele mi umknęło, pomimo iż starałam się dotrzeć do sedna Twej koncepcji. To nie żadna propozycja tylko „zabawa” z Twoim tekstem, wybacz, jeśli naruszyłam podstawę całej budowli… masz prawo bić po łapach ale z uśmiechem ! Pozdrawiam Arena


Muzyka nad doliną
natarczywa
nieruchomymi godzinami w dniu
wyobraźnia rozświetla lekkobiało
pola zjawisk przyrodzonych chwili
w rzecz pojęta dzięki wejściu
myśloczucia w pracę serca

nasz taniec żyje czasem nietknięty
ukryty w czystych obrazach sennych
niezrozumiały dla pojęć
nieosiągalny siłą woli
energia
bez szamotaniny
wiecznie głodnego centrum

mniej słów
i ja sam
jakbym niewart pocieszenia

i więcej nic
głucho dźwięczą naczynia starców
wlali w nie kiedyś całą witalność

ich wizerunki kamienne
pod nimi potencjał ludzki
razem trucizną dla świata

i tylko muzyka nad doliną

podążamy za nią ślepo

[Piotr Sanocki]

Fakt, bardzo spokojny i kojąca ta muzyka. Niezwykle przyjemna atmosfera. Dobre tempo, choć czasami gubi się rytm. Wszystko by było piękne, gdyby nie ta forma. Zmieniłbym np.:

"i rozświetla lekkobiało wyobraźnię" - lekko biało - osobno!

"dla pola wszystkich zjawisk przyrodzonych chwili
jako rzeczy pojętej dzięki wejściu myśloczucia", na

"dla pola wszystkich zjawisk
przyrodzonych chwil
jako rzeczy pojętej dzięki wejściu myśloczucia" - wg mnie lepiej się czyta. Poza tym gubi się główną myśl, a takim mieszaniem tylko utrudniasz interpretację. Może lepiej niech to będzie trudne pod względem myśli, przekazu, ale nie przez "błędy techniczne"... ;) "myśloczucia" - ciekawy neologizm :)

"niedoodszukania" - kolejny błąd nie do oszukania - osobno!
Następnie:
"objawiający się energią dzięki zaniechaniu rozpaczliwej szamotaniny" - tutaj coś mi nie pasuje może ten wers na siłę wydłużony, psuje nieco harmonię.

"Już coraz mniej słów ," - to jakaś ironia? ;)
"jakbym niewart był nawet pocieszenia ." - to troszkę już zbyt banalne.

Reszta może zostać. Mogę mieć zastrzeżenia co do czasami rażącej dosłoności. Pamiętaj, że łatwo jest stworzyć klimat i przekazać myśl pisząc dosłownie. Kroczysz na granicy banału i arcydzieła. Uważaj, aby nie popełnić błędu :)

Życzę weny ;)

Pozdrawiam serdecznie