Daj śmierci swoje oblicze

[Gość]

Złorzeczyć echo i świat i to życie i kres istnienia zaklęty w szczęścia początku. Z gwiazd naucz odliczać ostatnie sekundy, łkać i śmiać się w twarz lucyfera, odebrać mu światło i pchnąć z przepaści świta. Nauczyć cierpienia większego niż piekło. Zedrzyj pamięci skórę z kończyn i twarzy, w południu życia – karmiąc nią harpie na runku miłości. Wywlecz ją do lasu żenady, odartą ze skóry solą cierpienia i płaczu zbrukaną, skrępuj jej dłonie za plecami świata, tłumiącą taśmę zerwij z ust rozpaczy, niech krzyk jej słyszą wilki i szakale i niech struchleją w tym piekielnym wrzasku. Daj śmierci swoje oblicze kochana, pozwól raz jeden spojrzeć jej w oczy, pogładzić twarz lekko w tańcu agonii. W ostatniej klatce istnienia rozkaż musnąć wargami Twoje słodkie usta. Daj śmierci swoje oblicze a i więcej zniosę, czy żądam zbyt wiele?


Pusty czekaniem na niespełnienie. Głowa ogolona z marzeń i zapadłe w oczodołach studzienki duszy. Zaszczuty wilk w morderczym akcie desperacji wyrywam się nagonce i rzucam pod koła przyszłości. Przetrącony kark połamane łapy i śmiertelna chęć życia. Zrywam kajdany przywiązania i szamocę się jeszcze w podrygach bez głowy, czuję zapach kościelnych kadzideł i ciepły chleb pieczony w domu. Rozciągają mnie na kole nienawiści i żądają wyrzeczenia się litości. Opluty, wyśmiany, wzgardzony z dumnie zadartym czołem nie czuję obelg poniżeń i plwocin. Wstaję z kolan nie otrzepuję kurzu i brudu świata wyciągam dłoń przyjaźni i czekam z miedzianym czołem na decyzję królowej życia. Ona przelicza klejnoty w brożce, kat przymierza topór do karku niespełnionej miłości, ona liczy klejnoty w brożce, poddani szemrają, cisza staje się coraz głośniejsza, ona przelicza klejnoty w brożce, unosi głowę uśmiecha się z drwiną ponad moją głową, nic nie mówi, spogląda na brożkę i znów liczy klejnoty.