Dwunastka

[Giovannii]

na placu intensywnie pachnącym szachami i potem żonkili
astmatycznie dysząca dwunastka skinęła na mnie zalotnie
motylo trzepocząc gumowo stalową beżową furtką
przywoływała do siebie spragnionego doznań przechodnia

spojrzałem w jej oczy zamglone marzeniami zajezdni
wyczytałem wszystko
ów ból niemiłosiernie prądujący plecy namydlane deszczem
ten strach przed wyszczerbionymi uśmiechami bezdomnych
krewkość nie skonsumowanych namiętności do jednowagonowców

ze współczuciem pochyliłem się do jej ubłoconych stóp

na chwilę przed dekapitacją usłyszałem sopranowe dziękuję
tocząc się w stronę cygańskich kamienic myślałem już tylko o niej

[Ona_Kot]

zdecydowanie przegadane
chociaż temat mnie urzekł, muszę powiedzieć

ale forma mnie odstrasza
a co do treści:
chyba najbardziej raziło mnie pozsiadanie przezdwunastkę stóp

materiał i pomysł jest (bdb)
teraz tylko ciężka praca :)
a będzie z tego dziełko

pozdrawiam

[Messalin_Nagietka]

Giovanni - dla dwunastki
wszelkie oklaski
bo przez arenę przechodząc
ani z niej jedno słowo
MN

[Anastazja.P]

hmmm Govannii....chyba dwanaście razy przeczytam, bo coś teges.....nie kumam :)) Ana.

[Jacek_P.]

Taż to jest proza poetycka! Żeby wiersz był, jak to Kocica słusznie prawi, trzeba nożyczek i miksera. Ale stopy odpadają. Dwunastka by się obraziła. A poza tym do dekapitacji potrzebny jest inny detal. ;)
Pozdrawiam
Ja.

[Giovannii]

Dziękuję za komentarze :)) Ciekawe, ze nikt nie zauważył aluzji do "Mistrza i Małgorzaty" :))
Pozdrawiam
G.