mój prywatny

[Kraft_]

ostatni uśmiech oddałem za serce retro
absurdalnie w tobie doszukując się jutra
spełnieniem na skraju tajemnic stroję fortepian prawdą
tak byś nigdy nie musiała grać na pożegnanie

przez niedomknięte okno złudzeń
moja megalomania odchodzi we wczorajszy świat
dwie strofy nowego uczą pokory
dojrzewające wizją przebudzenia zapuszczają krople
w powiększone źrenice słów

gdy już do zera spadnie temperatura obojętności
rachunek sumienia zrobię częścią ciebie
od teraz to właśnie ty będziesz prasować moją duszę
gospodyni księżycowej magii

[maria_bard]

A tego wszystkiego to nie można jakoś tak normalnie po ludzku powiedzieć, tylko tak prawą nogą za lewe ucho i wokół??? Straszne wygibasy nabzdyczone. I zabawne. Pozdrawiam

"gospodyni księżycowej magii" - o matko!!!

[Kraft_]

matko boska ... :)))
normalnie to się mówi w TV ... i też nie do końca ... tak wogóle to najnormalniej zawijają żule pod sklepem... dołącz ... posłuchaj ... nasyć ucho :))) pozdro :)))

[maria_bard]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Eeee.....nie....muszę.....mam ....tutaj....jak...na...tacy.....:)

[Kraft_]

widzę, widzę
ironizujesz
a jąkasz się przy tym, jak ta elita ;)

[Anna_Para]

Lubię Twoje wiersze.
Ten przeoczyłam.
Nadrabiam.

Para:)

[miss_focha]

nie czyta się poezji właśnie po to żeby oderwać się od normalności ? a moment ukazany w wierszu nie powinien być magiczny ?
normalność i konkretność mamy na co dzień , poezja jest po to żeby każdy mógł ją odebrać po swojemu ...

Do Krafta - przepiękne wiersze piszesz a każda chwila w nich ukazana ma swoją niepowtarzalną magię :))))
pewnie zaczarowaną przez "gospodynię księżycowej magii "
dziękuję za to co piszesz :)