Serce Impresario

[Susan Oksoleiz]

Frazesy despoty,zarwanie nocy.
Frustracja przesycenia, generacja przebudzenia.
Ekslibris duszy,euforycznie naruszy.
Rozkoszne ekscesy, wartości sukcesy.
Legenda westchnień,policzek i czerwień.
Muza drzew,dumny krzew.
Kreatura kłamstwa,hipokryzja dojrzalstwa.
Zew Nieba,śniadaniowa kromka chleba.
Wyświetlana godzina,wgryziona zębami gadzina.
Kompetencja ust złośliwych,seria zdarzeń niemożliwych.
Jakby z zachwytu,z racją cudownego bytu.
Fasadowość serca,od niechcenia,
farsa fantazji wyobrażenia.
Ingerencja kropli losu,w barwnie ukwieconej teorii chaosu.
Kompensacja oddechu,nie obędzie się bez grzechu.
Oczu inercja rozpustna,łzy kroplami lustra.
Zdradliwej nieważkości ,ballada miłości.
Implikacja miłości,nocne duszności.
Galaktyka marzeń...
trzask pękających żeber...
świst skrzydeł serca...
wydostającego się na zewnątrz.

Ty,laureat porwań,stu tysiąca doznań,

zapisanych wersem,pisząc ciągle jeszcze,

Ty bacznie wybrany,mój jedyny,

pokochany.

[Eyath Belarus]

Jestem słabym znawcą poezji, dlatego proszę nie czuć się dotkniętym moją opinią ;)

Mam wrażenie, że rymt wiersza z tak postawionymi rymami miał wywołać dynamikę rozpędzonego pociągu.

Skojarzyło mi się to z tym, owszem. Jednak czegoś mi tu zabrakło. Jakiejś stacji, gdzie mógłbym na chwilę wysiąść po kubek kawy z automatu :)

Jak mówię, nie znam się. Jednak tak jednostajna jazda sprawia, że nie wiem, kiedy mam się dokładnie skupić, kiedy jest coś ważnego, a kiedy kilometry bezludzia :)

Pozdrawiam :))

[Susan Oksoleiz]

co do pociągów najbardziej lubię pośpieszne.... jak dla mnie mogłyby zatrzymywać sie dopiero u celu...
dla mnie przystanek (w moich wierszach ) "zatrzymania ostatecznego " jest zawsze na końcu..
a "kilometry odludzia" sa celowe :)