Kolejność

[Bronisław Jaśmin]

Ściany też się wyczerpią - zarzucona intymność na oczy przed słońcem.
Stopy nosiły w sobie zszyte dni - podeszwą z czasem i przestrzenią.
Ich pocenie przypomina dziecięce wodospady. Są słone, wybijają
z ojcowskich i matczynych kończyn zakrzepłych w drobnych oczkach
i które wyżerają do końca dzieciństwo. Prawda, dziecinnienie odkładamy na później,

na śmierć. Zasypiamy dla piasków i kości nimi bawią się jak hordą karuzeli.
Dni to są pacholęta, niewinny bieg zdarzeń. -------------------------------------------
Ulice uderzają w przychodzące lato. Wczoraj rozpuszcza się w jutrze - ja wolę
inaczej. Wychodzę ze stanu przywłaszczania przez kości przyrostu stawów
z cegieł. Idę do tawerny. Zamawiam wódkę z lodem. Tak można? Tak chcę.

Wypijam wtedy jutro bez zgody z zegarem. Granice pękają.
Kości na zawsze się łamią tym ścianom - przepaściom,
i nie są już nigdy drugimi stawami. -------------------------------------------
Narodziny odleżą w arteriach na długo, odłożą się na później,
przechowywane na koniec, na śmierć.

[H.Lecter]

Tradycyjny u pana chaos i dziwaczenie, odrzuca i dyskwalifikuje, a szkoda bo temat wart uwagi. Po "odplamieniu" tekst mógłby przemówić jakoś tak :


dziecinnienie odkładamy na później
na śmierć
dni to są pacholęta niewinny bieg zdarzeń
ulice uderzają w przychodzące lato wczoraj rozpuszcza się w jutrze
ja wolę inaczej
wychodzę ze stanu przywłaszczania przez kości przyrostu stawów z cegieł
idę do tawerny zamawiam wódkę z lodem
tak można ?
tak chcę

wypijam wtedy jutro bez zgody z zegarem
narodziny odłożą się na później
przechowywane na koniec na śmierć

To klasyczna obrona przed wrogą rzeczywistością (tu destrukcyjnym czasem i śmiercią)polegająca na jej ignorowaniu, przywołująca dziecinny gest zasłaniania oczu lub strusie chowanie głowy w piasek ;)
Jeżeli wczoraj się już wydarzyło i coraz bardziej zwiększa swoją masę, to dzieje się to kosztem kurczącego się coraz bardziej jutra - taka jest "kolejność".
Wymazywanie wczoraj z pamięci i życie chwilą, to złudzenie panowania nad czasem. Skoro się nie urodziłem, to nie uruchomiłem mechanizmu przemijania.
Czy tak można ? Jakim kosztem i z jakim skutkiem ?
Te pytania powinny wybrzmieć na końcu wiersza, niestety trzeba je z mozołem wydłubywać.