plastinarium

[Rafal Bielan Wierzbicki]

Szanowny mój Oprawco, poniosę za tobą noże.
Uwiecznij mnie, utrwal jako całość. Zmyję
krew z trotuaru, wyliżę sobie rany.

Przetaczaliśmy się po rozrzedzonym ogniu, tułowiem
pokrytym warstwami gliny. Chroń nas ziemio od
ciepła i zimna, nadaj naszym powłokom bardziej
ludzkie kształty.

Gaz i palniki, poplamiona skóra. Twórcy lepią tkanki,
klną w egzotycznych językach. Słyszałem ich piosenki,
zawsze stukają narzędziami w metalowy stół.

W jednej ze scen połykam ogień. Podpaliłem przeponę
i brzuch. Nie będą potrzebne w przyszłym życiu.

To wszystko działo się bardzo blisko, ciało obok ciała,
gdy myślałaś, że leżę obok ciebie w lodowatym świetle
halogenu.

[piąta klepka]

Jeżeli dobrze zrozumiałem to autor wypowiada się w imieniu "eksponatów", opisując proces ich preparacji. Nie przepadam za tematem ale opis jest bardzo dobry. Trafnie sugeruje trupią atmosferę fabryki plastinarium i wprowadza nas w "nastrojowy" horror.
Pomimo tego, że będę się starał jak najprędzej zapomnieć o tym wierszu, głosuję: +1.
Pozdro.

[hubertk]

kontaktu z czytelnikiem zabrakło.