Wierzba

[Oxyvia]

Ładny i smutny wiersz o współczuciu, a może o niemożności rozumienia innych ludzi? Lubię uosobienia w poezji. Wiele mówią bez słów.
Nawiasem wierzby płaczące w naszych słowiańskich wierzeniach są zamienionymi w drzewa starymi pannami - dlatego rosną samotnie na łąkach i dlatego są takie smutne i przygarbione.

Stoi drzewo samotne
na łące szerokiej,
stara panna zmieniona
w przygarbioną wierzbę;
już nie młoda, nie wiotka,
nad ciemnym potokiem
w swe odbicie spogląda
i łzy leje rzewne.

Zaś jeśli chodzi o hubę, jest to lekarstwo dla drzew, gdyż huba żywi się próchnicą i w ten sposób leczy drzewa z tejże choroby.
Ale to tak nawiasem. :-)
Naprawdę ładny wiersz.

[Emmka_Szlajfka]

wierzba. takie niby wyświechtane w poezji drzewo. a tu nowatorskie, pomysłowe spojrzenie.
"A może jej huba dogryza na starość
i próchnem dokucza reumatyzm." - a to- super:)
pozdrawiam:))

[Janusz_Ork]

Bolesławie, dziękuję za czytanie i komplementy. Przytoczenie legendy to jeszcze jeden dowód, że wierzba to kobieta. Pozdrawiam.
J.

[Janusz_Ork]

Oxyvio, wiedziałem, że Twoja interpretacja będzie bardzo bliska intencjom autora. Dziękuję za czytanie, podzielenie się refleksjami i piękny wierszyk dołączony do komentarza. Pozdrawiam serdecznie.
J.

[Janusz_Ork]

Emm, dziękuję za czytanie i słowa pod wierszem. Cieszy, że cytowany fragment przypadł Ci do gustu. Pozdrawiam serdecznie.
J.

[Oxyvia]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

O, widzisz, to masz tu dwie legendy polskie o wierzbach płaczących. Zawsze to rzeczywiście rozpaczająca kobieta. No tak się to drzewo kojarzy.
Dzięki za miłe słowa, Janusz. :-)