Tatry-U bram

[Józef Bieniecki]

Tatry- U bram

Więc do tatrzańskich idę bram,
By spocząć tam na marach,
Tam właśnie Bogu duszę dam,
Wpisaną w śnieżnych halach.

U Pana Boga se wyproszę,
By mi tu ulał Raju z Nieba

Moje proszenie wierszem zgłoszę,
Bo mi nad Tatry nic nie trzeba.

Będę se chadzał stromym żlebem,
Bujał w krawędzi znad urwiska,
To znów uniosę czystym niebem,
Szczytom najwyższym patrzał z bliska.

Siądę na wierchu u Gerlaha,
Bogu z piękności zdam gadanie.
Skiełznę do dołu,tam gdzie łacha.
Pierwsza ma noga na niej stanie.

Wezmę w swe ręce strun gęśliki,
I będę na nich ckliwie grywał.
I pięknie śpiewał z wiatrem dzikim,
Gdzie do tej pory żem przebywał.

Z królewskim ptakiem się uniosę,
I będę wisiał nad Tatrami,
Z kozłowca kwiatu spiję rosę,
W śnieżki się rzucał z Aniołami.

Spadnę też ptakiem ku dolinom,
By w mgieł porannej błądzić rosie,
I by z pieśniami jodeł lasu,
Gęślików moich włączyć głosie.

W rannym witaniu"wstają zorze",
Śpiewanie Bogu zaniesiemy.
Z całą przyrodą ,pięknym morzem,
Codzienną chwałę ogłosimy.

Mój Boże Wielki mi wybaczysz,
Wysłuchasz prośby by tak było,
I nie pozwolisz by góralom,
Za Taterkami wiecznie ckniło.

Józef Bieniecki