Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

buszuję w pokrzywach
pani proszę pani
uwodzi podrywa
a nie chciałem chyba

tylko dla zabawy
włazisz mi w opuszki
z nadgarstków w rękawy
jak robaczek z gruszki
wydłubać się nie dasz
w mózgowej szarości
tańczysz śmiejesz śpiewasz
wypełniając schemat

cudownie w symbiozie
wylecisz z podziwem
po metamorfozie
błękitnym motylem

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.




:D
entomolog na dodatek!

nooo, Dyziek... ciekawe, co powie adresatka wiersza, na to jak Podmiot (w porywach) Lyryczny ją nazwał :( nie dość, że poczwara, to jeszcze robal z gruszki (blee) i po mózgu buszuje, jak w zbożu.
w końcówce jakaś tam nadzieja się tli dla adresatki - Podmiot (coraz bardziej) Lyryczny godzi się być symbiotantem, ale daje warunek: metamorfoza za podziw! bo jak nie to ćma szara!
nieźle.... :((

buziak!
całkiem dobrze, pomimo motyla (zakazanego w poważnej poezji) :)))))))
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Tak się składa, że ją znam po przepoczwarzeniu i myślę że niejedna ćma mogła by zazdrościć
A "ksywa" często jest dla zmyłki, na mnie mawiają „Banderas” i co mam sie obrazić?
Motyl - znasz coś równie kolorowo lekkiego , wszak to przede mną nie potrafili grafomani wymyślić czegoś oryginalniejszego.
Motyl to Motyl i najlepiej to „Poczwarce” rekompensuje

Dziękuję
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Ktocoś mi podpowiadało, że tym motylem ( i tak nie wsadziłem ich kilka do trzewi) kogoś rozdrażnię, ale za to że dokładnie liczyłem, liczę że wybaczysz.
Dziękuję Aniu bardzo cenię i zawsze czekam Twego zdania.
Pozdrawiam
Opublikowano

obrażać się na Banderasa? taż on (ponoć?) pierwsza klasa!
ok. co do wiersza- bardzo fajny:)
najpierw niefajnie w pokrzywach z robaczywą gruszką, a potem cudo - butterflay o butterfly świat jest piękny....
"tysiące twarzy setki miraży, to człowiek tworzy metamorfozy.."
pozdrawiam:))

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Tak się składa, że ją znam po przepoczwarzeniu i myślę że niejedna ćma mogła by zazdrościć
A "ksywa" często jest dla zmyłki, na mnie mawiają „Banderas” i co mam sie obrazić?
Motyl - znasz coś równie kolorowo lekkiego , wszak to przede mną nie potrafili grafomani wymyślić czegoś oryginalniejszego.
Motyl to Motyl i najlepiej to „Poczwarce” rekompensuje

Dziękuję


:))
ćma to też motyl, taki niedomalowany, nocny. jest po to, żeby ten tęczowy poczuł, jak wspaniały los wyciągnął i coś z tym zrobił sensownego.
ściskam Cię najserdeczniej
Opublikowano

Właściwie to nie wiem czy rozumiem. Bo jeśli to jest erotyk to logiczniej w/g mnie byłoby uwodzę, podrywam oraz z mózgowej szarości albo kompletnie nic z tego nie zrozumiałem.
Po tych zmianach tekst jest dla mnie zrozumiały, chyba, ze jest jakieś inna interpretacja?

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Tak się składa, że ją znam po przepoczwarzeniu i myślę że niejedna ćma mogła by zazdrościć
A "ksywa" często jest dla zmyłki, na mnie mawiają „Banderas” i co mam sie obrazić?
Motyl - znasz coś równie kolorowo lekkiego , wszak to przede mną nie potrafili grafomani wymyślić czegoś oryginalniejszego.
Motyl to Motyl i najlepiej to „Poczwarce” rekompensuje

Dziękuję


:))
ćma to też motyl, taki niedomalowany, nocny. jest po to, żeby ten tęczowy poczuł, jak wspaniały los wyciągnął i coś z tym zrobił sensownego.
ściskam Cię najserdeczniej

Tęczowe tęczowo latają , a to ćmy co jakiś czas losują latanie
Jak w lotto i oto motto

Chyba lepiej jak nie ścisnę Pozdrawiam

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Szczerość   stoi na scenie   Wyniosła   Zabija nadzieję   Karmi się własnym   blaskiem   Nie ogrzewa   Nie oddycha   Jak pomnik   Nie dotykaj. Zostawisz ślady     Szczerość w odcieniach   czerwieni   Krwawa   żywa   Rozrywa   Krzyczy.   Bełkocze.   Przeklina   Nie pozuje   Nie udaje, że jej nie ma.  
    • @Alicja_Wysocka   ale jesteś przeurocza  gdy poradzić już nie możesz więc wywalasz mą zawartość na stół czasem na podłogę   bierzesz szminkę cień do powiek resztę upychając chowasz no i znowu jestem w sobie robię jako twa ozdoba   gorzej kiedy trwa spotkanie a telefon rozdarł japę szukasz gmerasz coś tam złamiesz chcesz wyłączyć i przepraszasz   czasem skrywam rzeczy parę nie wypada o sekretach ale powiem: w każdym calu moja pani - to kobieta :)))
    • Stety, niestety współczucie i empatia też mają swoją granicę, Dobry wiersz, na czasie i uniwersalny, bo tak było, jest i będzie. Pozdrawiam
    • @Wiechu J. K. To porównanie działa, bo łączy dwa różne rodzaje „ciemności” — dosłowną i psychiczną.
    • „Religijne kabarety” Od lodów Antarktydy po północne krańce świata niosą się boskie nakazy — w religiach zapisane, prawa wiary dla pokornych wyznawców, strachem i winą w ludzkie serca wtłaczane. Bogowie, boginie, bożki i bożęta — cienie stworzone dla żądzy panowania — malują „wieczne prawdy” na sklepieniach świątyń, jakby niebo było sceną ludzkiego grania. Synagogi, katedry, meczety wyniosłe — kamienne pomniki pychy i oddalenia! A przecież to rzeki, morza, góry i lasy są świątyniami prawdziwego istnienia. Zniewolone umysły i zalęknione dusze, karmione wizją kar i win potępienia, wciąż błądzą w kabarecie ciemności, gdzie rytuał zastępuje sens zrozumienia. A przecież prawda nie klęka przed złotym ołtarzem, nie tonie w kadzidlanym dymie i modlitwach. Jest wolnym oddechem, światłem oczom w pejzaże, ciszą jeziora i świtem na górskich szczytach. Nie mieszka wiara w marmurach ani w złocie, nie rodzi się w księgach pisanych dla władzy. Prawdziwy Bóg trwa w prostocie natury — w kropli rosy, w wietrze, w gwiazdach bez skazy. Bez imion nadanych przez ludzkie języki, bez ceny, bez lęku, bez świętych podziałów — obecny w oddechu Ziemi i wszechświata, milczący świadek wszystkich ludzkich rozdziałów. Więc nim świętobliwi ogłoszą znów „prawdę jedyną”, posłuchaj szumu lasu nad doliną cichych jezior. Bo może Bóg nie przemawia z ambon pełnych pychy — lecz rośnie razem z trawą i mieszka w ludzkiej ciszy. Leszek Piotr Laskowski
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...