Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

należy do dobrego tonu
wybrać młodziaka starej babie

następnie na siłę i obowiązkowo
poredukować sztucznie zmarszczki
schudnąć co oczywiste do rozmiaru sss
wyjąć protezy i

zakochać się
chociaż na jedną noc

*
przyjechał taki
elegancko
półzarościk typu goryl na urlopie
lansady bo ja starszej daty
ale i słodki brutal czasem
na życzenie znaczy

spoglądam w siebie
w niego
szukam dłubię

nic
jam jeszcze jest za młoda!
chyba
bo jakoś nie lubię

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


a to szacuneczek dla peelki,
nie każdy umie spuścić z tonu.
Godność jest dziś towarem na wymarciu,
z drugiej strony, może grymaśna jakaś? ;)
Dobra puenta.
Pozdrawiam.
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.




Nic się nie zmieniło od tysięcy lat! Przynajmniej w sferze ....bywania w lutym w Ciechocinku....;

I babiny i młode chrystusiki czegoś chcą od życia. A to, że one jednego, oni drugiego - to już kwestia zapotrzebowania czy apetytu. Ot - taka kolej rzeczy. ;)))) Pozdrowienia z kurortu. Elka.
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


w większości rehabilitacja powypadkowa
pozbierani z asfaltu motocykliści i zgnieceni w autach
pozdrawiam



Pozdrawiam pozbieranych i zrekonstruowanych! Ćwiczyć! E.
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


a to szacuneczek dla peelki,
nie każdy umie spuścić z tonu.
Godność jest dziś towarem na wymarciu,
z drugiej strony, może grymaśna jakaś? ;)
Dobra puenta.
Pozdrawiam.


Z gentelmanem to od razu sie przyjemniej rozmawia. I od bab starych nie nawyzywa i szacuneczek

wyśle! Ooo! Grymaśna to trochę tak, ale każdy ma swoje mole co go molą. ;)))))) Uściski ślę z

godnością! Elka.
Opublikowano

Elu, wspaniała obserwacja. badania socjologiczne mówią co innego. rzeczywiste chucie w sanatoriach to mit. ponoć gorzej w biurach się dzieje. ale ponoć tv, kłamie.:), nie mam na to zapotrzebowania, to nie wiem, nie znam się, zarobiona jestem:)
poniższe zabieram, w bibułkę różową zawijam:)
spoglądam w siebie
w niego
szukam dłubię

nic
jam jeszcze jest za młoda!
chyba
bo jakoś nie lubię

pozdrawiam, młoda duchem Dzidzia, :)

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



o! pardonemła! po satatoryjach się nie szlajam (ślubnego wysyłam), w nieletnich nie gustuję
pozdrawiam. półwiekowa (prawie) Dzidzia Piernik:)


Smakowita Dzidziu! A czy mogę się wtrącić? To wtrącam: Za tym ślubnym chyba jakiś maleńki helikopterek szpiegowski (są takie! widziałam na filmach!), taki nanosamolocik cichobieżny można by wysyłać... Niczego nie sugeruję, ale jest takie ludowe przysłowie, co to wiesz...:))) Uściski solidarne. E.
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.




A czy ja jedno choć słówko napisałam o sanatoriach?????????? To Jacek S.!!! U mnie entourage jest dowolny. O szpan pań może raczej mi chodziło. Czy nie tylko...?

Różowa bibułka jest nader odpowiednim opakowaniem dla moich "złotych myśli" (!!!). Dzieki. Ściskam. Elka.
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.




Coś Ty! One potrafią rosnąć o dowolnie wybranej porze! Wiem to na pewno! Te jesienne nawet ,

bywa, dłuższe i bardziej kłujące. Nie wiem tylko, do kogo odnosi się uwaga o głupich. Bo jesli o

mnie chodzi, to nie jestem przekonana, że użyłeś właściwego czasu! :(. Natomiast szanse są i

rosną. Ale nie wiem, na co... Uściski.:))) Elka.
Opublikowano

Istnieje spore ryzyko, że dłubanie w młodym nic nie da - tam trudno znaleźć tematy do wyrównanego poziomu wymiany intelektualnej. Osobiście bez tego, mógłby wyglądać jak Apollo - na zdrowie, ale i tak mu to nic nie da. Z drugiej strony ci młodzi jakoś się na stare nie rzucają - starzy zresztą też:)
Taki los:)
Pozdrawiam:)

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.




Nie jestem pewna, czy podczas takich "wymian" chodzi o wyrównany poziom intelektualny...!

Pojeździe Biały! Nie narzekajmy na los, weźmy go za bary - może ktoś się rzuci!! :)))Pozdrawiam. Elka.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Berenika97 serdecznie dziękuję

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

       
    • @Berenika97 dziękuję

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        @Nata_Kruk @Leszek Piotr Laskowski @APM @iwonaroma @Radosław @Annna2 @Wiechu J. K. @Berenika97 @Łukasz Jurczyk dziękuję  
    • @hollow manbracie!  Spokojnej nocy!

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • budziłem się w nocy jakże znana ciemność wyraźnie pulsowała oślepiając czernią   aż wykipiały słowa o zapachu fermentu
    • Uwaga! Uwaga! Ewakuacja! - Chrapliwy głos zanika to znowu moduluje dziwnie w trzeszczących megafonach… Na słupach drewnianych, betonowych… Przekrzywionych od wiatru, obłoconych… Wiesz, idę przez wysokie trawy. Ja. Albo może moje dawne wcielenie. Moje dawne Ja. Moje… Przez trawy wilgotne. Przez jakieś krzaki. Zapętlone. Spętlone. Poplątane… Pełznie po mokrej ziemi, gliniastej, nagie ciało. Wije się w sobie… Ja? Czy ono?   Czy ty mnie w ogóle słuchasz? Spójrz. Pognieciona kartka na stole. Rozlana plama. Atramentu…   Wiatr zagłusza bicie serca. A za oknem… Za oknem noc okropna kłębi się i pulsuje mnogością świateł. Dalekich. Zimnych drżących rubieży…   Jestem tutaj? Czy tam? Ja? Czy ono? Wchodzę po spirali schodów. Gdzieś wysoko. W jakimś miejscu. W jakiejś nieznanej mi egzystencji przeszłego czasu...   Uwaga! Uwaga! - Wciąż ten sam głos. Wciąż to nieustanne trzeszczenie w moim mózgu…   Piskliwy szum rozsadza nabrzmiewające żyły. Pulsujące boleśnie skronie... Wielomilimetrowe struktury tuż przed moimi oczami. Ziarniste. Powiększone w zimnym oku mikroskopu. Spuchnięte jak w chłoniaku twarde węzły. Zaciskam je powiekami.   Lecz, kiedy otwieram…   Wysypują się zdradliwie, jak lśniące koraliki. Ze szmerem: na blacie stołu. Łzawe perły. Błyszczące.   Na drewnianej podłodze ułożonej w jodłę. Wytartej. Przetartej obcasami przechadzającej się w tę i z powrotem pradawnej, zamyślonej śmierci.   Mnożą się jak w kalejdoskopie. Te zwidy nowotworowe Płyną. Donikąd płyną. W szumie i pisku gorączki.   Wiesz, umierałem tu wiele razy. I jakoś dziwnie umieram raz jeszcze...   To mnie prześwietla. Spójrz! Moja twarz okrojona półcieniem. Straszliwy blask i straszliwa ciemność. Idą we dwoje, trzymając się w objęciach. Kontrast: chiaroscuro. Twarz spalona słońcem.   Ida przez wiry w strumieniach powietrza przecinających niebo. I nikną. W milczeniu nikną.   I płoną w straszliwej pożodze ciszy. Nie słychać ich. Nie słychać tej rozpędzonej menażerii. Tej skondensowanej siły, ostrej niczym brzytwa.   Dlaczego odwracasz głowę? Twoje milczenie. .. Albowiem twoje milczenie…   Więc w tym milczeniu przedzieram się. Przez krzaki. Gałęzie kolczaste. Przez korzenie…   Sam. I sam jeden. Bez ciebie.   Wiesz, tutaj jest tego najwięcej. Cząsteczek mżących w oddali. I na każdym liściu, gałązce, łodydze…   Widzę je. I widzę coraz przejrzyściej. Dłonie zanurzam w tych srebrzystych błyskach nieuniknionej, bolesnej śmierci.   Kiedy wnikam. Kiedy… Idę… Spójrz! Twarze. Twarze. Zrakowaciałe oblicza.   I te twarze uczniów, nauczycieli.   Te twarze niczyje… Prześwietlone. Napromieniowane. Spalone słońcem…   Szkolne ławki. Klasa. Bo to jest klasa. Chyba… Na ścianach portrety poetów, malarzy… Na ścianach towarzysze. Spoglądają ze zdjęć te obojętne oblicza.   W drewnianych ramach. W metalowych. Słońce lśni na wypolerowanych szybach,   Te twarze na wprost. Te twarze w kolorze sepii.   Szare. Ziemiste. Te twarze… Całe archiwum twarzy. Umarłych. Wtedy szły zimne obłoki.   Pomiędzy nimi słońce. Teraz jest wiatr.   Ten wiatr, który wieje z przeszłości. I idzie całą nawałą. Szumią. Szemrzą czułe membrany liczników Geigera…   Gdzie ty jesteś?   Rury ciągną się kilometrami. Donikąd. Idą stąd, dotąd, aż do tamtąd. I dalej. W przestwór nicości. W cienistość przemijania.   Skorodowane naczynia. Przedmioty. Stoły. Kuchenne blaty pokryte kurzem.   Weź mnie za rękę. Ja biorę, lecz kiedy zaciskam palce, wyczuwam jedynie próżnię. Jesteś tu jeszcze?\   Nie?   Więc do kogo to mówię? Do samego siebie.   Błotnista droga. Gliniasta. Liście. Łodygi krzaków zakrzepłe w błocie. Spowite blado w całunie niemrawego słońca, które spoza chmur, z mlecznej powłoki ciężkiego nieba...   … spogląda, gdzieś w niedosycie czyichś wspomnień.   Znowu tu jestem. Po raz wtóry.   Przybyłem znikąd. I na powrót idę. Donikąd, I dalej. I jeszcze...   W bezruch zagadkowych miraży. Na skraj ciszy…   (Włodzimierz Zastawniak, 2026-06-08)    
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...