Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Działaj rozważnie i z rozsądkiem
życia drugiemu nie zatruwaj,
kieruj się sercem nie żołądkiem,
wszak licho nie śpi więc wciąż czuwaj.

Pamiętaj nie idź na brawurę,
stąpaj rozmyślnie nie pochopnie,
zachowaj umiar i kulturę
gdy stajesz na kolejny stopień.

Żadne tam takie w nosie muchy,
dwie matki ssie pokorne cielę
i okazując trochę skruchy
przyjaznych uczuć zyskasz wiele.

Śmiało przez życie masz wędrować
i uniesione wciąż miej czoło
i aby nie daj się zwariować
życie bierz zawsze na wesoło.

Niepowodzenia rzucaj w cień
które też życie Ci serwuje,
jutro znów będzie nowy dzień
i ranek Ciebie uraduje.

Kiedy pozyskasz te zalety
to będziesz niemal ideałem
bo mało kto je ma-niestety
ja także bardzo je mieć chciałem.

Opublikowano

Ha ha ha! Świetna humoreska, autosatyrka, bardzo sympatyczna. :-)
Tylko chyba masz drobny błąd, ale może to wcale nie błąd? O tutaj:
"i uniesione wciąż [u]mniej[/u] czoło" - czy nie powinno być: "miej czoło"?
Pozdrawiam słonecznie w deszczowy dzień. :-)

Opublikowano

I masz je bo musiałeś być chyba z nimi w zgodzie gdy pisałeś. I nie miej do siebie pretensji
za odstępstwa, to przecież sól charakteru i temat do następnych tak interesująco zabawnych

Pozdrawiam

Opublikowano

Ideały są nudne.:), mam takie skrzywienie , że różne rzeczy kojarzą mi się z piosenkami,
tu oczywiście Vademecum Skauta
"szanuj czas i pieniądz,
zęby myj, zbieraj złom
dobry bądź dla zwierząt
one też kochać ciebie chcą..."
jednym słowem Panu Bogu świeczkę, a diabłu ogarek.
zgrabnie napisane, pozdrawiam:)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Przejmujący wiersz o losie słabszych i bezbronnych, ze wskazówką na kobiety, będące ofiarami wszelakiej i też systemowej przemocy, po której bardzo trudno podnieść się i dojść do psychicznej równowagi. Tak robią wrogowie, traktujący kobiety wroga jako łup wojenny i osobisty triumf, ale bywa, że i sojusznicy, o czym się niewiele mówiło przez wiele lat po II WŚ. Pozdrawiam serdecznie. 
    • Pochylają się z jesiennymi drzewami co szarpią się z wiatrem walcząc o każdy upadający kolor. Spadają w otchłań zimowego snu przyprószonego symbolem wiary malującej na szybie zimne cienie. Odradzają się i stają raz jeszcze w drzwiach zdziwionej wiosny ogrzanej roześmianym spojrzeniem. A latem tańczą boso po łące nieobliczalnego walca pieszczącego wszystkie kwiaty.   Autor fotografii: M. Lewandowska

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • @Berenika97Przejmujący wiersz. Według mnie ukazuje jedno z najokrutniejszych oblicz wojny. Nieważne, między kim a kim. Liczy się cierpienie, w które każdy konflikt zbrojny obfituje bez miary. Zazwyczaj gwałty są następstwem odczłowieczenia ofiar. Twój utwór przywraca to człowieczeństwo, w cichy, pokorny sposób. Ale przywrócenie człowieczeństwa wiąże się z niewyobrażalnym bólem,  z którym trzeba się zmierzy, aby, z pokonać w sobie wszystkie łby hydry - traumy. Peelka zabliźniła się sama w sobie. Przed nią jeszcze długa droga,na którą może nigdy nie odważy się wejść. Oczywiście to zrozumiałe, że ukryła całą swoją wrażliwość poza zasięgiem świata, nawet poza zasięgiem własnej świadomości. Pytanie - co dalej. Tekst tutaj zatrzymuje się, nie kończy rozpoczętej historii...
    • @Robert Witold Gorzkowski Myślę, że dobrze rozumiem, o czym piszesz. O zmianach, które mają z nas uczynić nowych, lepszych ludzi. Obserwujemy przecież świat i widzimy, kto w nim odnosi sukces. Niejednokrotnie podejmujemy taki wysiłek, żeby spróbować budzić respekt, zasłużyć na szacunek innych - ale często te zmiany są powierzchowne i dotyczą jedynie zachowań, a nie osobowości. Naśladujemy, a nie działamy w zgodzie z własnym systemem wartości. Kluczem  jest praca z samym sobą, aby wydobyć z wnętrza siebie szlachetność, wtedy nie trzeba przebierać się za wilka, ani za kogokolwiek innego. Spolegliwość wtedy znika, pojawia się siła, wynikająca z tego, że człowiek odnalazł siebie i zna swoje wszystkie azymuty.
    • To gdzie jesteś Turysto pielgrzymie? którą masz pod nogą połowę świata?  
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...