dziadek, czyli porwania, porzeczki i jabłonki

[hubertk]

dziadek prowadził się hardo

potrafił uścisnąć mocno dłoń
i nie zdziecinnieć na starość
nie miał zwyczaju dwa razy prosić o jedną rękę
- dlatego porwał babkę
do wszystkiego podchodził z dystansem
nie tylko do kobiet

kto by się teraz zastanawiał dlaczego
- być może dlatego że miał do nich słabość


nie było nic dziwnego w tamtym popołudniu
zagranica ci nie służy - mówił
sama skóra i kości
porzeczki dojrzewały w słońcu
sunia siedziała tu gdzie teraz
my na kanapie pod jabłonką

wspominaliśmy złowioną
na środku jeziora choinkę
ręce pełne supłów
i lato nie takie przelotne jak teraz
- jak jeszcze długo nie potrafiłem zrozumieć
skąd się tam wzięła

nie było nic dziwnego w tamtym popołudniu
dziwne jest tylko to że umarł zdrowo

[Wawrzynek]

Ty wiesz, że widzę tego dziiadka :) Pierwsza strofa jest chyba przyczyną tej wizualizacji :).
Druga trochę odstaje msz. Zastanowiłabym się nad inną wersyfikacją i rezygnacją z tych kilku przecinków. Jestem tradycjonalistką, albo pełna interpunkcja, albo wersyfikacja mówi sama.
Pozdrawiam.

[Ewa_K.]

Przegadane.

[Pancolek]

Ulepszyłbym zapis i leciutko odchudził

[LadyC]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Do cholery, czy wszystko musi być doskonałe, chude jak modelka po diecie cud?
Owszem też lubię zwięzłość i doskonałość, ale czasem trzeba poluzować cugle żeby nie udusić konia ;)

[Pancolek]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Do cholery, czy wszystko musi być doskonałe, chude jak modelka po diecie cud?
Owszem też lubię zwięzłość i doskonałość, ale czasem trzeba poluzować cugle żeby nie udusić konia ;)

Nie musi być doskonałe, ale poezja ma swoje prawa. Są poeci, których cenię za umiejętność napisania długiego wiersza, gdzie do wycięcia nie ma nawet 1 słowa. Tyle że to wyższa szkoła jazdy. Czytam teraz Wiersze (zebrane) Świetlickiego i muszę przyznać, że po znakomitych dwóch tomikach czym dalej w las, tym bardziej czuje się u niego przegadanie prozą, obszernymi fragmentami brak poezji w poezji. Oczywiście jak to Świetlicki - broni się, jednak to już nie ta forma z Zimnych Krajów.

I dokładnie taki mam zarzut powyżej. Wiersz jakoś tam się broni, bo wolę taką poezję niż abstrakcyjny bełkot, lecz można by było zasnuć sytuację liryczną skuteczniej.

[adam hoff]

Jakby nie patrzeć, to wiersz o szczęściu, o tej jego już nieco anachronicznej odmianie, budowanej na szczerości, prostocie, dumie i zasadach. Kiedy peel dziwi się "że umarł zdrowo", pobrzmiewa w tym podziw i pewna zazdrość, wszak umarł szczęśliwy...
Można polubić ten wiersz.

[Fijo Łek]

podoba mi się w takiej formie, wydaje mi się, że o kim jak o kim, ale o dziadku nie da się pisać haiku króciutkim ołówkiem :) więc dla mnie to jest dobre.