Zgłoś

Dziękuję za wszystkie komentarze. Na tym zakończę rozmowę, bo nie widzę tu już przestrzeni do merytorycznej wymiany. Życzę powodzenia w dalszym pisaniu.

@Mitylene dziękuję

@obywatel Głębię należy dostrzec i jest to często kwestia ciężkiej pracy intelektualnej, ja natomiast nie będę brał na swoje ramiona narzuconej mi odpowiedzialności, by tłumaczyć, w kontekście kontaktu z osobą oceniającą dzieło po łbach, tego co zostało wypracowane na kanwie wieloletnich doświadczeń.   Jeżeli natomiast moja deklaracja uznana zostaje za nieprawdziwą (a jest to bariera nieprzekraczalna), nonsensem jest deklarowanie czegokolwiek dalej, bowiem godzi to w moją wiarygodność a tym samym wszelką celowość dalszej konwersacji. W taki sposób rozmawiał nie będę. Nie będę także kompromitował swojego talentu artystycznego oraz pracy poprzez podawane właściwej interpretacji. Nie będę udzielał żadnych wskazówek, nie mam zamiaru już więcej z Panem rozmawiać. Żegnam.

Dziękuję za diagnozę, choć zwykle diagnozy stawia ktoś, kto ma do tego kwalifikacje. W literaturze utożsamienie z podmiotem lirycznym jest normalnym zabiegiem, nie objawem choroby. Jeśli ma Pan uwagi do tekstu — chętnie przeczytam. Jeśli ma Pan diagnozy — proszę kierować je tam, gdzie mają sens.

Skoro sens jest „między wierszami”, to proszę wskazać które wiersze i jaki sens. Nie pytam złośliwie — po prostu chcę zrozumieć, co autor miał na myśli, bo na razie widzę tylko deklarację o głębi, bez samej głębi. Jeśli tekst ma znaczenie, to da się je wyrazić jednym, dwoma zdaniami. Proszę spróbować — to będzie najprostszy test, czy ta głębia faktycznie tam jest.