na arenie życia ..

[Elan Vital]

klaun, który ludzi rozśmieszał
miał jedno wielkie marzenie
chciał zaśpiewać w operze
zaznaczyć własne istnienie

żartowali z niego koledzy
wygłupem opery nie zgarniesz
umiesz tylko błaznować
na zawsze będziesz już klaunem

pod maską uśmiechu spłynęły mu łzy
w duszy wiedział, że potrafi
żeby tylko ktoś dał mu szansę
to w serca ludzkie snem trafi

zdobył się na odwagę
raz kiedyś na cyrku arenie
pokonał własny strach wiarą
dziś swój los śmieszny zmienię

komiczny, zabawny w kolorowym stroju
z uśmiechem maski od ucha
wyszedł na swe przedstawienie
a teraz niech tłum posłucha

zdjął maskę wśród gwaru gapiów
poważna twarz prosiła o ciszę
zaśpiewał przecudną arię
zachwytów tu nie wyliczę

klaunem z konieczności skryte pragnienia
sztucznym uśmiechem nie ujawnione
chowane skrzętnie pod fauszywą maską
z areny życia skradzione

[Libra Send]

Jest taka przypowiastka o pasterzu i wilku.
Kilku pasterzy w różnych miejscach łąki pasało owieczki. Jeden z nich nudził się ogromnie więc co jakiś czas wołał: wilk, wilk ! Oczywiście jego koledzy zbiegali się wtedy na pomoc, ale okazywało się, że nie ma żadnego wilka. Kiedy odchodzili on zaśmiewał się ze spłatanego im figla. Niestety, któregoś razu faktycznie wilk zaatakował jego owce. Zaczął krzyczeć głośno przerażony: wilk, wilk! ale pasterze tym razem nie przybiegli, sądząc, że znowu ich nabiera.
Jaki stąd morał nie trudno wywnioskować.

Życie jest za krótkie i za piękne, żeby marnować je na ukrywanie się za maską.