Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

dzisiaj bajarz zimowy z masy solnej ulepił
garść pagórków zbielonych i garść dolin niewielkich
a szemrzące strumyki lustrem przeszklił sinawym
związał lodem pośpiesznie rozdeptane źdźbła trawy

już się niebo mu kłania dziurawione szczytami
kontur traci swą ostrość i z chmur czerpie aksamit
gdzie granice zatarte między bielą grafitem
czerń się wkrada tajemnie w nocą obraz podszyty

w pocałunkach zamglonych wiatr flirtuje oddechem
co się iskrzy i srebrzy w świtem przejrzysty deseń
już zakwitły barwami sople barwy omdlałej
mróz im plecie warkocze jak kryształów ornament

Opublikowano

dzisiaj bajarz zimowy z masy solnej ulepił
garść pagórków zbielonych i garść dolin niewielkich
a szemrzące strumyki lustrem przeszklił sinawym
związał lodem pośpiesznie rozdeptane źdźbła trawy

już się niebo mu kłania dziurawione szczytami
kontur traci swą ostrość i z chmur czerpie aksamit
gdzie granice zatarte między bielą grafitem
czerń się wkrada tajemnie w nocą obraz podszyty - rozumiem, musi się zgadzać liczba zgłosek ale składnia japońska, więc może: czerń się wkrada tajemnie w obraz nocą spowity(?)

w pocałunkach zamglonych wiatr flirtuje oddechem
co się iskrzy i srebrzy w świtem przejrzysty deseń ---tutaj też coś do zrobienia
już zakwitły barwami sople barwy omdlałej --- to omdlewanie też warto zmienić
mróz im plecie warkocze jak kryształów ornament

Opublikowano

-lody latem..?

fajnie studzi..

poz R


ps: przed wejściem na plażę w Darłówku sprzedaje lody fajna dziewczyna, ile razy tamtędy
przechodzę wkładam głowę w okienko kiosku i pytam zdziwiony, lody latem..?, ostatnio
zapomniałem o tym idąc zamyślony, i słyszę za sobą z okienka, lody latem..?

Opublikowano

coś mi nie gra, fakt że nigdy sama nie pisałam podobnie, jest to trudna forma stąd być może nie moge namierzyć owego "czegoś"
Być może to kwestia dużej ilości przymiotników? ( z drugiej strony, porównania i przymiotniki są rusztowaniem wiersza , po odchudzeniu z takowych ,zostanie nam poetycki anorektyk)
Drugą rzeczą jaka przychodzi mi do głowy jest wredna Pani Fonetyka, wiersz biały to wiersz biały może pozwolić sobie na więcej, niemniej utwór gorsze wrażenie sprawil gdy zaczełam go czytać na głos, newralgicznymi punktami okazał się "deseń" i "ornament'
Skromnym zdaniem najlepsza pierwsza strofa.

Pozdrawiam
Agata

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Laura Alszer dlaczego ciemnowłose? żebym się pytała?
    • @Annna2    Myślę, że Dmowski nie meblował myślenia.    To polityczne przekłamanie - żywię głęboką nadzieję.   Dopiero dzisiaj meblują Dmowskim.   A wiersz?   Tchnie historiozoficzną erudycją.   Chapeau bas!
    • Klucz do sprawy tkwi w mniejszych reperkusjach. Gdyby nam zabrać lub ograniczyć liczne reperkusje byłoby dużo znośniej. W większym rozluźnieniu i w pięknym, rozpromienionym uśmiechu słuchałoby się po prostu interesujących solówek na perkusji. Sprawy by się swobodnie działy i lekko płynęły, a nie bez przerwy tąpały. Widzę pracę ku temu wielkim sensem pracy u podstaw. A ty?     Warszawa – Stegny, 20.05.2026r.    
    • Otwieram oczy i patrzę na Ciebie, co w bieli Ty z ziemi dłońmi się wygrzebiesz. Twych oczu nie widać, ciemność z nich wylana.  Co palcem w szybę pukasz, krew na nim przelana.    Trupi widok w mej głowie się buntuje, jednak strachu już w ogóle nie czuję, bo na co dzień Cię mam i widzę w odbiciu.  Nawet po szklanki wina czerwonego wypiciu.    Cóż począć, gdy taka natura z tobą obrana, bezimiennie nazwa mi została nadana.  W samotności zgiełku, twój widok przyjazny. Mimo, że na czaszce twej wyraz grymaśny.    Czy odejść planujesz? Zostawić mnie samą? już porównuje Cię ze swoją nową mamą.  Matką choroby, której imię zakazane. Czy dobrze, że imię jej jest mi już znane?   Odchodzisz bez słowa - wyrokiem ciszy zostawiasz.  Samotnie porzucić mnie w ciemności postanawiasz.  Jak przywyknąć do zdrowia, gdy choroba codziennością?  Obdarzysz mnie znowu swą bezlitosnością?   Teraz pukam w to lustro zniecierpliwiona myśl sama że Cię już nie ma, mnie pokona. Widzę swój nos i usta całkiem już suche. na policzku widzę powolną srebrzystą muchę.   Spojrzenie me cierpkie - wpatruje w nim Ciebie. Codzienność zabrała mi drugą część siebie.  Jestem w potrzebie, brakuje mi Ciebie.  Naprawdę, brakuje mi Ciebie
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...