Strach

[Józef Bieniecki]

Strach

Łeb jak arbuz,
Dwa węgielki.
Uszy ośle,
Nochal wielki.

Włos sklejony,
W płowe strąki.
Szyja tyka.
Nóg pałąki.

Brzuch arbuzi,
Stóp kajaki.
I chód krzywy,
Byle jaki.

Pukiel w plecach.
Brzydkie zęby.
Wprzód wystają,
Z krzywej gęby.

Brudne szmaty.
Łata w łatę.
Szczępy, frendzle,
I pstrokate.

Jak wiatr dmuchnie,
Głucho jęczy.
Drży piszczelem.
Słania, klęczy.

Wszem wiadomo.
Strach na ptaki.
Mrówki w grzbiecie.
Tną robaki.

Józef Bieniecki

1034) Porzekadło

Komuś się tak mądrze rzekło:
Iż na ziemi już jest piekło.
Cóż więc nad nią? Wciąż mnie dręczy,
Gdy człowieka ziemia męczy.
Tu się biją, tam rżną głupa,
Z żyjącego czyniąc trupa.
Z niewinnego szkolą zbója,
Jeszcze dziecko, a już szuja.

Uwidocznia się zaś klika,
Nadczłowieka - niewolnika.
Choć nie zdała egzaminów,
Jest przekleństwem, sukisynów.
Rodzi wojny, głód, przekleństwa,
Strach, mizerie wsze bezeceństwa.
Jak rak toczy, dzieli, gnije.
Piekieł dzieci lub niczyje.

Globalizmu to metoda.
Ściek kloaczny, szamba woda.
Zwyrodniała myśl rozpiera,
Na chorobę Robezpiera.
Zbójów wielu i złodziei,
Kwiat zboczeńców, czrodziej,
Eksperymenty, miód z wychodka,
Z aspiracją wciąż do przodka.

Józef Bieniecki

[Rihtik Stempelek]

Ad vocem tego o czym mówi Twoje Porzekadło:

Mnie samemu się tak rzekło:
że życie ludziom dopiekło
nieustannie wciąż ich dręczy
- nieomal każdy już jęczy.
Warunki w jakich bieży,
sporo ludzi już nie dzierży.

Życie jednak nie osoba
dobrze wiemy o tym oba…
Czemu winić za zło życie
- oskarżać trza należycie.

Zło od Złego się wywodzi
- przyswojone ludziom szkodzi.
Strofy Twoje o tym mówią,
czemu ludzie się nie lubią…
Nienawidzą także wielce,
bo... zło chowa każde (?) serce.

Z podziwem pozdrawiam...