Poeta

[Bronisław Jaśmin]

Wiem. Można pisać prosto gdy krzywe jest niebo,
bo musi być dla trawy tęgim parasolem.
Deszcz nie uderza w dach z cienkiej materii.
Zbierają się inne chmury w kałuże zegarów.
Ze słońca pada światło.
Ulewy dni i nocy zbierałem na oczach.

Serce jak pająk siedzi na wilgotnej sieci.
Każda chwila pod tkankami wymusza przypływy,
gdzieś sny są z marzeniami jak samotne wyspy.
Przez zegar sączy się rytm serca.
Godzina wybijana na zmiękczonym dzwonie
zawija w pojedynczy kokon wzburzone porywy
podobne do złapanych komarów lub chrząszczy.

Zastygły z kamieniami odwieczne błądzenia.
Sny o potędze odłożę do starych bibliotek.
Niech zetną się od wschodów i zachodów słońca.
Od książek będą własny rozciągać horyzont;
stronice otwierają w napisach zmyślone
zaćmienia i południa, wieczory. Ja pójdę.

Poszukam jak w poezji wydeptać pomosty.

[Elizabeth Morgan]

"Sny o potędze odłożę do starych bibliotek."

Przypomniał mi się tekst, który znalazłam kiedyś w internecie...

"O jakże zabawne jest to, że każde z Nas jest opętane chęcią władzy i posiadania...
Ach głupcy, głupcy, po stokroć głupcy".

Lubię.

[Ran_Gis]

'Ze słońca pada światło.'

- takie oczywistości porażają ! fajne !

poz R