Żaliki

[Stary_Kredens]

Z naiwnością poobijaną
Po kamieniach, po bruku
dnia
Idę jak co rano
Rozżalona i zła
Że tak w życiu mi nie wyszło
Przegraną zgarnąć przyszło
Drżąc jak listopadowy
liść
Pora iść
Tylko dokąd?
W dawne czasy nie powrócisz
Zasmucisz się tylko, zasmucisz
We mgle już wszystko
We mgle
A przede mną... czas
Sekund, godzin, dni, lat?
Ach, żaliki te żaliki
Starej ciotki Weroniki
Co tam, jutro też będzie dzień
Przemknie cień
Jak stado wron
Dzwoń dzwoneczku, dzwoń

[Oxyvia]

Ładne, dźwięczne; odczuwam to jako utwór humorystyczny, taki nieco autoironiczny - dzięki rymom gramatycznym i przesadnym sformułowaniom typu:
"Zasmucisz się tylko, zasmucisz
We mgle już wszystko
We mgle"
- albo:
"Ach, żaliki te żaliki
Starej ciotki Weroniki"
- jak również i samo dzwoniące zakończenie.
Pozdrawiam. :-)

[Oktawia Len]

dogłębne słowa ;)

[Stary_Kredens]

Tak Oxyvio , czasami lubię po-autoironizować i po-rymować
Pozdrawiam Kredens nie znowu taki stary, jak go rymują

[Biała Lokomotywa]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Od "pora iść" bardzo ładnie - całość na tak, w siódmym wersie coś bym zrobiła, żeby pozbyć się "mi" - powtórzenie zaimka trochę gryzie.
Pozdrawiam:)

[Stary_Kredens]

Tak prawda, zbędne to "mi" dziękuję za tę uwagę i za czytanie
Pozdrawiam serdecznie S. Kredens

[Oxyvia]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

No tak se też właśnie myślę. :-)
Pozdrówka.

[Grażyna_Kudła]

O, trafiony tytuł! Czytanie jakoś uspokaja, sprawia, że ranga ŻALÓW maleje :))
Pozdrawiam, Grażyna
:)

[Stary_Kredens]

Jeśli uspokoił Cię mój wiersz , to warto go było napisać
Pozdrawiam Stary Kredens

[Ran_Gis]

-żalik jak ciepły szalik, pozdrawiam Ran.

[Stary_Kredens]

Dzięki Ran Gis, pozdrawiam równie cieplutko niczym szaliczek , (aleśmy się zrobili towarzysko adoracyjni ale co tam, czasem fajnie tak pocukrzyć , w końcu aż tyle tego w życiu nie ma )
Stary Kredens