Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Zumarraga

Duch_Dusz
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Duch_Dusz

Duch_Dusz

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Zumarraga
i noc czarna
jej włosom długa
księżyc bezkloszy
Ja boso ona naga
Jak noc czarna

Zumarraga
piaskiem gorącym
wracamy po śladach
co jednym były
nim dzień tronu wrócił

Zumarraga
bez słów się znamy
bez imion
ciał ciepłem tylko
po kostki wilgocią oceanu

Biała Lokomotywa

Biała Lokomotywa

Opublikowano
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Zajrzałam w google - Zumarraga - miasto w Hiszpanii, bo nie sądzę, żeby chodziło o biskupa, więc czemu miasto ma mieć włosy i być nagie, no chyba, że jakaś dziewczyna o tym wdzięcznym imieniu.
Druga i trzecia strofa do przełknięcia, za to pierwsza - brak logiki i jasności. Inwersje niepotrzebne, powtórzenia również.
Rozumiem, że to pierwsze kroki, dlatego uczulam - logika i sens gramatyczny oraz treść do przekazania - niech będzie coś ciekawego.
Pozdrawiam i czekam na następny kawałek:)
Ela_Ale

Ela_Ale

Opublikowano
Opublikowano

Mnie się to z Meksykiem i plażą kojarzy, ale nie to jest istotne. Coś w tym tekście jest. Może i nielogiczne, może są inwersje (których ja akurat nie tępię en bloc). Logika też nie jest w wierszu na pierwszym miejscu. Ten tekst wywołuje obrazy i emocje. Celowo poszarpany, jakby pisany w tropikalnym biegu. "Księżyca klosza uboga" - rozumiem, że noc jest jasna, nieosłonięta. Nie znam się, ale dla mnie to dobry wiersz, natura pełną gębą - i w treści i w formie. Czy będzie dalej podobnie? Trzymam kciuki. Pozdrawiam. E.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy

  • Ostatnio w Warsztacie

    • yfgfd123
      Obelisk VI

        Klaustrofobia podziemi rosła, im bardziej puste okazywały się kolejne pomieszczenia, nagie i ascetyczne w swoich małych pokutach. Brakowało jednego przejścia, aby cały poziom tworzył jeden spójny cykl, krąg piekieł, albo aureolę na głowie kościoła przemysłu. 

        Zderzony z ostatnią ścianą, Karol odwrócił się, żeby spojrzeć na ślady butów wybite w zalegającym prochu. Nie martwiąc się o pobrudzone spodnie, usiadł na ziemi i, aby nie musieć zamykać oczu, wyłączył latarkę. Rozczarowanie. Nienasycenie. Karol był zawiedziony - nawet nie fabryką, lecz samym sobą. Ciemność trzymała go w serdecznym uścisku, ale nadal dało się wyczuć drżenia przestrzeni z każdym przejeżdżającym samochodem, a spomiędzy zawieszonej pleśni przebijał się zapach płynu do prania. Może właśnie o to chodziło? Centrum zniewolenia jesteśmy my sami, próbujemy uciekać w egzotyczne kraje lub kariery, a mimo tego i tak nie możemy nigdzie znaleźć miejsca brutalnie prawdziwego, brudnego absolutu istnienia. Człowieka chowa się czystego, a dopiero jego zadaniem jest samogwałt - wyrwanie ze swoich trzewi czegoś, czym faktycznie można by powiedzieć, że się jest (bo przecież chyba nie ,,piątoklasistą”?). Mały chłopczyk zastanowił się nad zdjęciem z siebie wszystkich ubrań (o zgrozo - ubrań ,,do szkoły”), nad pozbyciem się fetoru higieny. Nie, to nie to, to byłoby głupie - myśli chłopaka wróciły z powrotem pod ziemię.

        Strużki wody zostawiały rude ścieżki spływając powoli po ścianach. Kiedy Karol z rodzicami mieszkali jeszcze w biedzie, w nędznym domku pod miastem, całe dnie upływały mu w jego ,,bazie” - wciśniętej pomiędzy rosnące na działce drzewa a siatkę ogrodzenia. Ze wstydem wspominał do dzisiaj dzień, kiedy grupka dzieci w jego wieku, w czystych ubraniach, na kolorowych rowerach, zapuściła się w jego ulicę (co było na tyle niezwykłą rzadkością, że jest to jedyna taka sytuacja, jaką Karol pamiętał), aż spotkali go, skulonego w swojej kryjówce. Z dziecinną ochotą próbowali z nim zacząć rozmowę, lecz on, jak nieoswojony dzikus, nie był nawet w stanie spojrzeć im w oczy. Speszeni, ruszyli dalej błotnistą drogą, która prowadziła chyba tylko do jakiejś żwirowni (sam Karol nigdy nie zagłębił się w tę uliczkę dalej niż koniec jego działki), najpewniej zapominając o dziwaku już w następnej minucie. Lecz Karol pamiętał to do dzisiaj. Pamiętał, jak po długiej minucie wreszcie dotarł do niego sens sytuacji, rzucił się on wtedy biegiem przez działkę, wyskakując spomiędzy krzaków na otwarte pole, biegł przez wysoką trawę z nadzieją zobaczenia jeszcze błysku ich plecaków, lecz przywarł wreszcie policzkiem do ogrodzenia, a na uliczce panowała absolutna cisza. Karol-dzikus wyrywał się z jakiegoś rezerwatu, wracając teraz na powierzchnię świadomości chłopca, jakby między rurami piwnicznej kotłowni odnalazł komfort zapomnianej bazy. 

      0

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...