Mój Beskidzie

[Józef Bieniecki]

Mój Beskidzie

A na głowie las smreków, jak chusta babinki,
Rzadkim włosem się jeżą subtelne jedlinki.
Pomieszane ze sobą w słonku szmaragdowym,
Przeplatane dębiną i drzewem bukowym.
Baty pną się jałowców,a na kępach-brzozy,
Wychylają wśród drzewia leszczyny powrozy.

Sosna niżej obsiadła malownicze zbocze,
Żeby w progu podkreślić pola i Roztocze.
Dolinami roztoki posypane żwirem,
Pochlipują strumienjem spiętrzone na chwilę.
A wyrwawszy się z progu na kaskadzie słońca,
Świeci tęczą ognistą w okowach gorąca.

Jakimś trafem kaliny nad brzegiem usiadły,
Trochę w miejscu wątpliwym, w zdrowiu podupadły,
Nie będą podsłuchiwać kochanków tu śmiałych,
Za wilgotne miejsce na życie wybrały.
Za to wyżej trzy dęby stoją rosochate,
Jakby orły od Lecha usiadły skrzydlate.

Dno doliny podmokłe spółki łąki tworzy,
I wspólnotę wypasu wśród lasu pomnoży.
Pola z rzadka rzucone na polach pochyłych,
Mniejsze czasem i większe łysiny tworzyły.
Okolone lasami ,uległe na siejki,
Lepiej gdy gospodarzy ma młodych i krewkich.

Cisza spokój od wiatru.Gdy halny podskoczy,
Rzuci lasom i ludzom w niewidzące oczy.
Pośród drzew buszuje,niszczy ,a nie kradnie,
Jak bandzior nie złodziej gdy w amoku spadnie.
Chyłkiem w końcu umyka tutaj nie proszony,
I rozmywa po Kraju,siłą zawiedziony.

Wraca spokój i cisza,jest tylko w koronach,
Stara pieśnią opowieść,czasem rozmodlona.
Konary niczym ręce jak kapłan unosi,
Pewnie za coś dziękuje,nieustannie prosi.
Poszeptają iglaste,liściaste nieliczne,
Poderwane podmuchem klaskają cyklicznie.
Muzykują odwiecznie grą bez dyrygenta,
Stąd muzyka subtelna,błędami nie tknięta.

W lesie płonie ognisko- konowały lasu,
W starodrzewiu wycinka od czasu do czasu.
Chorych kilka położą ,oberwie się młodym,
Zawsze jakieś ubytki,niepotrzebne szkody.
Póki las był pierwotny liczył swoim prawem,
Tworzył bory i puszcze-ostoi enklawę,
Zdany na człowieka traci zamysł Boży,
Gdyż człowiek go w pudełku zapałek ułoży.

Józef Bieniecki