Małe rączki

[Anna Weronika]

Małe rączki, co z dala od przemocy
Wykopują grób dla jednoskrzydłej muchy
Ona umarła
Raniona packą w nocy
Przez mamę małych rączek

Małe rączki kochały skrzydlatą psotkę
Nawet gdy natrętnie biegała
Po małym kolanku

Teraz świat się zawalił
Po jednej nocy
A małe rączki pojmą
Jak trudno jest kochać

[Marcin Abel]

Runęła niewinność.
W każdym z nas musi się kiedyś zrodzić pytanie. Tak samo jak zwątpienie i jak miłość również.
Ale to takie moje przemyślenie tylko...

Podoba mi określenie :małe rączki:. Bardzo to poruszające jak mucha zostaje raniona, a potem umiera...
Nadałaś temu małemu stworzeniu nowy wymiar w moich myślach, może nawet trochę to bardziej do mnie dotarło niż samo przesłanie wiersza.
Wiersz jak już napisałem poruszył mnie - moim zdaniem bardzo dobry.
Długo nie tknę żadnej muszki... Może nawet komara...

[Anna Weronika]

Dziękuję Marcinie za ciekawe przemyślenia. Niewinność można tracić w aspekcie wielowymiarowym i na wiele sposobów. Mucha w sumie też stworzenie niewinne, a często rodzi agresję. Komary to już inna bajka..., ale jeśli taka wola szanownego komentatora, to życzę, żeby jak najmniej swędziało:)
Pozdr

[paper_doll]

rączki jako takie są małe. nie ma raczej dużych rączek, chyba, że w umyśle Picasso.

[Anna Weronika]

Dziękuję paper_doll, tak małe rączki są po prostu małe, ale to celowy zabieg. Dużych rączek nie ma, chyba że... duże ręce. Wolałabym nie podróżować po umyśle Picassa, wolę odkrywać swój własny.
Pozdrawiam