"Cud obecności". v2.

[Diego Farmaego]

"Cud obecności".

Płuca przenika łagodny chłód,
Idę powolnie nie patrząc za siebie.
A zapach powietrza - słodki miód,
łagodzi podróży cielesny trud.

Jak liście w parach tańczące na wietrze,
tętniące mądrością ufności poddania,
wolno, taktownie i bezszelestnie,
skradają się litery, myśli, zdania.

Obserwuję przyrodę, w zachwyt wpadam,
siedzę, stoję, biegnę, latam, padam.
Serce się śmieje, lecz podskórnie czuję,
że własną radość z uporem filtruję.

Jak ptak co ciepłe gniazdo wygody,
porzucił dla wrodzonej chęci swobody.
Między błogim trwaniem, a rozłąki żalem
spekulacji zawiłej otulam się szalem.

Ciężkość słowa, pośród "dzikiej" głuszy,
co zmysły na baczność stawia, ogień prószy.
Jak chleb "proroczy" fascynację budzi:
"Czy jestem w stanie ją ostudzić" ?

Jestem jak fascynat własnego projektu,
żyjący akceptacją przyszłości efektu.
Jestem zjawą wewnętrznej malwersacji,
zagubioną w stosie powierzchownych racji.

I choćbym bez nakreślonego schematu,
w świecie wewnętrznego dylematu,
zapragnął, pomimo miałkości opisów ,
pośród milionów słownych zgrzytów,

etykietą opatrzyć obrazy zmienne,
co gamą kolorów służą jasności,
rozświetlając mrok stale bezwzględny,
W tle znajdę ład - Cud obecności.