Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Byłem tam i tam,
Ale nigdzie nie znalazłem tyle piękna,
Co tutaj dostrzegam.

Choć w krainie nie żyję sam,
Lecz sam za Tobą wypatruję okna -
Natchniony krajobrazem,
co się wzruszam w sobie:

- ZIEMIO PODLASKA - Ojczysta moja,
Pierwsze kroki przyjmowałaś moje.
Słońce na niebie bezchmurne - ostoja,
Innym razem pochmurne i grzmoty
w dziecięce niepokoje.

Łąkami w mlecz się roztaczasz,
Na lipach bocianów wizerunek.
Jesteś tak piękna, że coraz
innego poety spodziewasz,
Aby za Twe piękno w wierszu
dał Tobie s z a c u n e k.

ZIEMIO PODLASKA rodzinna moja,
Jakżeż urokiem się zdobisz -
Krajobrazem w zielonych gęstwinach ostoja
I w puszczy żubrem stoisz.

Po bagnach i łąkach mnogości skrzydlatych
Na ziemi i w powietrzu krajobraz upiększa
Srebrem i złotem w kolorach bogatych
Ptactwa czym więcej - tym dusza większa.

Jaki tutaj raj, kochane moje Podlasie,
Płynące rzeki - wezbrane wody.
Na drzewie i ziemi lęgi ptasie
I na niebie białe anioły do urody.

Pola pofałdowane ruchomym widokiem
I jak kołyska z dzieciństwa
Huśtają się przyrody okiem
Ku nocnym gwiazdom i niebu dziewictwa.

Zboża w zieleń się roztaczają
Zdobiąc ziemię po horyzont.
Wiatry na fale zboże rozkładają -
Tworząc sobie samym polny front.

Lasy na prawo i lewo stoją,
Jakżeż dumne są w sobie.
Czasy obecne o was się boją,
Aby ludzi mądrością żywotności
wam dodać w dzisiejszej dobie.

KRAINO OJCZYSTA

Jakżeż mam Ciebie nie podziwiać,
Skąd moje łono życia na ziemi.
Unoszą się moje porywy zachwytu
i jak nie mam wydziwiać,
Tobą, gdy Bóg stworzył Ciebie
tak piękną krainę, jak nigdzie na Bożej Ziemi.

PODLASIU I NIE TYLKO
Wiersz pisałem w kwietniu 2009 rok.

Opublikowano

Ooooo i to mi się podoba :)
Widzę kolegę patriotę, super wiersz. Ziemia podlaska też bliska jest memu sercu :)
Widzę jednak jeden byczek : " Aby za Twoje piękno w wierszu dał Tobie sz a c n e k."
szacunek, a nie szacnek.
Pozdrawiam.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Leszczym   "Ukraść złorzeczącemu światu piękne chwile" - cały wiersz w jednym wersie. Reszta to dowody rzeczowe szczęścia. Warszawa pod neonami, flamaster, może miłość, może coś mniej patetycznego. Podoba mi się ta obrona prawa do zwykłości. Lubię to pozorne zgorszenie, które w istocie jest manifestem wolności.
    • @KOBIETA   dziękuję Czarek za wszystkie serduszka:) nie chce mi się chodzić po wszystkich wierszykach niemądrych;) pozdrawiam Ciebie serdecznie:) 
    • @vioara stelelor Nie widzę tu metapoezji, ale wyznanie niewystarczalności wobec jednej konkretnej osoby. Podmiot - poeta - uznaje, że cokolwiek by nie napisał, nie zrobi na adresacie takiego wrażenia, jakie miał w zamierzeniu. W trzech ostatnich utworach Autora dostrzegam jedną oś (wciąż zbieram się do napisania paru słów do "Uwolnienia", ale to...  skomplikowane). Kojarzę bohatera Twoich wierszy w stanie permanentnej projekcji i idealizacji. Od "Uwolnienia", przez "exegi monumentum" do tutejszego "coś poszło nie tak" coś uległo zmianie. Peel dokonuje ekspozycji własnej niepewności, obaw, niemocy. Nareszcie.   Dla podmiotu mam pewną sugestię. Nie tylko twórca staje się pomnikiem w napisanym wierszu. Jego adresat, inspiracja... również. Paradoksalnie im piękniej poeta o kimś pisze, im wyżej go stawia, tym bardziej umieszcza go poza granice osiągalności.   "Pióro czy serce?" - absolutnie źle postawione pytanie. Jedno i drugie jest integralną częścią podmiotu.
    • @Alicja_Wysocka   To jeden z tych wierszy, które czyta się i czuje, że podglądamy coś bardzo prywatnego - ale autor pozwala. "Mysza dziura", ławka, czereśnia - świat zredukowany do rozmiaru dwojga ludzi. To wiersz-rozmowa, wiersz-wyznanie. "Ze mną się nie pogubisz :)"  - wers w  środku tekstu - rozbrajający, ludzki.   A zakończenie o imieniu, które "już dawno mieszkało" -to przecież cała historia miłości w jednym zdaniu. Nie trzeba więcej. "Resztę dopisze wiatr" -  doskonała fraza. Cała filozofia niedopowiedzenia.  Piękny! 
    • @huzarc   Niepokojący obraz. Parostatek na pustyni to od razu absurd, koniec drogi.  Ale najciekawsze dzieje się w środku- przejście od konkretnego obrazu (turbina, osły) do abstrakcji mimikry uczuć - "mimiczne udawanie", "symulowana poszukiwaniem". Jakby relacje ludzkie były tym samym co parostatek- wyciągnięte z żywiołu, martwe, tylko udające ruch. Końcówka z piramidami-grobowcemi  - nawet wieczność okazuje się tylko śmiercią. Wiersz trudny. 
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...