Przebudzenia

[Bronisław Jaśmin]

Znów zaświtała myśl niebem ciężarna:
Snuć z oczów ptaki na kształty ponure
Znajomych twarzy, gdy głowa jak stajnia
Na świat wyrzuca podkowy, w szlak, sznurem.

Tak jest z powieką - wieczorem podkową
Staje się aby o świcie z impetem,
Rzucić snu płomień, żar barwy wymową.
Snuć owe ptaki - spojrzenia, sztyletem.

Bo są jak głazy w tej stajni tak marnej,
Że nie ma koni łamiących przeszkody.
Tylko spojrzenia - kamienie, jak czarne
Wieczory w wargach zapadłych od mowy.

U mnie spadł z trzaskiem przebudzeń labirynt,
W nim kroków rzeźby i architektura.
Bo każde głazem milowym o szyby
Uderza, żebrząc o modlitwy w chmurach.

Jakoby były we mnie rysownikiem,
Lub architektem we własnych projektach.
A ja ich bogiem, więc trzymam tchnień szykiem,
Oddechów, myśli, ich miejsca - blask w ścieżkach.

Lecz nagle oczy przebodła promiennie
Myśl niby w wodzie, po cicho snem szemrząc:
Że tkam snom - marnym życiem bezimienne
W dnach przebudzenia, w *myśl* nieba - w *ruch*grzęznąc.