kobiece tkliwości ręką męską spisane (cz. III)

[Messalin_Nagietka]

jestem nagietką – pomarańczową kobietką,
żyję pośród traw, pod drzewami ukryta,
jeśli miałby mnie kto dojrzeć, nie będzie mu lekko
zerwać mnie – a dlaczego – to już tajemnica,
spróbuj kiedyś, spróbuj – tylko nad ciekawość
a zobaczysz jaką to zarazą cię obdarzę,
jestem nagietka i mam swoje własne prawo
do bycia, do życia, do istnienia – że się tak wyrażę,

jestem nagietką – pomarańczową kobietką,
stroję się w rosę z rana, w cień w upały,
jeśliby miał mnie dojrzeć kiedy i westchnąć,
tak, to jest ona, choćby mnie inne miłowały,
z nią jedną tylko, z nią jedną na przekór światu,
los twój dostanie w kości – uciekaj lepiej,
na tym padole ziemskim jest tyle innych kwiatów,
że mógłbyś tak do każdego – szkoda mi ciebie,

jestem nagietką – pomarańczową kobietką,
na moją codzienną kąpiel w słońcu i na wiatry,
których nie przepłoszy nikt, w tych „mizdręgach”
jest tyle czułości, że szkoda na nich wiary,
a jednak za każdym razem kogo tylko widzę
z niskości swych lub by ktoś mnie miał zobaczyć,
umiera w chwili z miłości, nad swą własną zwidę,
bo kobietę widzi, jestem kwiatem koloru pomarańczy.

[czarna]

nawet podoba mi się...nawet bardzo...nawet bardziej niż bardzo...

[Messalin_Nagietka]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

dziękuję - bardzo mnie interesują komentarze Pań (nie ujmując Panom) - bom płci męskiej - jak "One" spostrzegają to co napisałem
MN