Obrządki

[zieloneciele]

Bo ja przy panu już zawsze będę
trochę smutna - tyle, zanim przeszliśmy na ty
i ja, i całą resztę, co za nią teraz uporczywie grzebię
w ludziach. Musiałeś coś zostawić, wierzę. Może
gołębie skrzydło, jakie mijam od paru dni na trawniku
i którego mi żal. Może je zgubiłeś?

Wiara przychodzi z dojrzewaniem, dojrzewanie jest kwestią
do zapamiętania. Moment,
kiedy ktoś zmienia twoją ciepłą dziewczynkę
w czyjąś chłodną kobietę. To się staje, Marku,

to się staje nie do wytrzymania. Wszystko
bywa względne, Marku i ja też jestem względnie.
A skrzydło dziś trochę dalej, to chyba wiatr,
ostatnio diabelnie wieje. Jutro się ruszę i urządzę

świat,
pogrzeb,
cokolwiek.

[Marek Konarski]

zanim przeszliśmy na ty
i ja i całą tę resztę, co za nią teraz uporczywie grzebię
w ludziach

Początek nieco dziwacznie poskładany ale da się przełknąć, kilka zbędnych fragmentów (może je zgubiłeś, drugi Marek, to chyba wiatr) i ogólne wrażenie autentyczności, uczestniczenia w obrządkowości kobiecych uczuć, wpisanej w obrządkowość rzeczywistości...
Podoba się.
:)

[Ran_Gis]

- diabelnie wieje czas..

pozdr. R

[zieloneciele]

dzięki za czytanie i zagłębienie się. już dodaję przecinek, a nad powtórzeniami się zastanowię. bo ja, cholera, jakąś do nich słabośc mam. ale, ale... jakie... ano, lepiej wybrzmiewa, z jakie. drugiego Marka jednak zostawię, chyba z sentymentu...

[Franka Zet]

Uporczywe to grzebanie w ludziach. Konsekwentnie, wiersz po wierszu.

[Staszek_Aniołek]

Nie mogę się oprzeć pokusie, że czytam Poświatowską
mam dużą słabość do kobiecej poezji
ale nie tylko z moich słabości plus
po prostu kawał dobrej poezji
pozdrawiam
Anioł.