Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

tekst powstał spontanicznie, podczas czytania wiersza, mam nadzieję, że autorzy komentarzy i autor wiersza się nie obrażą...




po przeczytaniu takiego gniota
zbiegła się chołota
który jest niestrawny
choć czasem zabawny

Na więcej Cię nie stać,
przynajmniej w tym stanie nienawiści


w wierszu szukał słowa
znalazł zeschłych liści

ktoś skłania czytelnika do piknej lektury
Cudowna harmonia nieudolności i bzdury

w odpowiedzi czuć drapieżne pazury
piszę i wolę już pisać nieudolnie, choćby i same bzdury

Nie trać czasu na pierdoły
wiersza nie ma papier goły

walisz gniota za gniotem
spychając całą parę w gwizdek (słowa)

czytelnika boli głowa


pora wrócić do minusów
albo do słownych rebusów

Kolejna mea bardzo wielka culpa
kiedyś Krzywak pisał kupa

skończ tą prowokację
zaczynamy akcję((-:

każdy są szczęśliwi...i każdy mogą publikować na zetce...jest tu coraz gorzej
Pierdoły mają się dobrze. Zawsze można o nich więcej poczytać


puenta słów jest taka na nieboraka nie ma haka



czy pracuję mniej czy więcej nad wierszem, to jest nieistotna sprawa,
z całą przyjemnością walę gniota za gniotem, bo wiem, że moje gnioty są tego warte
ja jestem dumny, ze swoich gniotów


a ty czytelniku

nigdy tego nie pojmiesz

i tak nigdy nawet nie dorównasz
Ciebie i tak nikt nie przebije


puent rymów jest takowa
aby bacznie ważyć słowa
czas się zacząć zastanawiać
czy jest sens minusy stawiać
gdy jest autor wszechwiedzący
niczym "buk" wszechmogący

Cóż, z własnych kompleksów leczymy się tylko i jedynie (i zawsze tylko) sami

Opublikowano

Tali Macieju;


Dzik też jest odważny, ale pozostaje świnią.

Im mniejszy pies tym głośniej ujada.

Nie służysz prawu, ale własnej ambicji.

Te powiedzenia pasują do ciebie jak ulał.
A te bazgroły wyżej uznaję za zakalec, za tzw.-( super-gniota)

Pozdr.

J.S

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


czujny jak zawsze, tym razem kwadrans po moim komentarzu
podobnie było w tym przypadku, chwilę później po moim komentarzu pojawił się ciekawy wpis pod wątkiem
www.poezja.org/debiuty/viewtopic.php?id=119332#dol

((-:
Opublikowano

Powtarzam już chyba (jest
bądź wkrótce będzie) po raz setny
i będę powtarzał
choćby i do samej śmierci:
„Każdy więc
z każdego powodu i każdy
z jednej niewiedzy bądź z jednego
poczucia (co nie koniecznie jest
takim samopoczuciem) są szczęśliwi”.

No i w końcu moi wrogowie
są miarą mojego sukcesu.
Czym więcej wrogów
czym bardziej zajadłych
tym większy sukces.
I może tego nie widać ale ja
przynajmniej w myślach
zacieram ręce. I pozdrawiam

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Jednak teorie spiskowe mają jakiś Sens... dla Wybranych ;)
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.




to żaden sens.....................a po prostu stan chorobowy
Na jedno wychodzi.
Opublikowano

Może jeszcze słowo ode mnie. Nie dziwie się dziś już nikomu, w końcu manipulacje, tak na scenie politycznej, jak i z moimi wierszami i komentarzami są (bez mała) na porządku dziennym. Manipulacje, czyli choćby wyrywanie słów z kontekstu (i z docelowego więc adresu) i przyporządkowanie je dowolnemu znaczeniu, oczywiście w celu ośmieszenia autora tychże słów, to specjalność sfrustrowanych (z takiego czy innego /w tym mojego/ powodu) niektórych osób. Ale ja wiem i inni też w końcu się połapią, że to ośmiesza głównie samych manipulantów, nawet jeżeli manipulowany, a właściwie usilnie poddawany manipulacji, czyli ja sam, też mam wiele sobie do zarzucenia (ale broń mnie Boże przed tym, żeby tyle samo, co sami manipulanci). Pozdrawiam.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Chodź. Pójdźmy jeszcze raz. Jeszcze… Zagrajmy. Idziesz? Chodź. Przez brudną szybę zamkniętego okna wpada szare światło. Świt albo podwieczorny zmierzch. Byliśmy tu jeszcze przed chwilą. A teraz…   Twoje milczenie. Twoja kamienna twarz. Nieruchome usta...   Weź mnie za rękę i przytul. Zatańczmy. Jeszcze raz. Choć raz jeszcze. Będę ci mówił do ucha i szeptał słowa ostatniego wiersza.   Wiesz? Przegrałem. Będę umierać jesienią. Późnym listopadowym popołudniem. W chwilę. W jedną, tylko. W krótkim momencie, który będzie jak błysk.   Olśniewający błysk na szybie zamykanego z trzaskiem okna.   Ale jeszcze nie teraz…   Muszę ci powiedzieć, że byłem na cmentarzu o zachodzie słońca. Wróciłem dopiero, co. Deptałem wilgotną ziemię skiba po skibie, idąc śladem glinianego fauna. I matkę widziałem pod kamiennym wiekiem. I ojca. Leżeli w szarym grobie. Z zastygłymi słowami na bladych ustach…   Boże, co ja mówię. Po co ci to szepczę…   Zniechęciłaś się. I dobrze. Masz rację. Ale byłem tam. I sam już nie wiem. Czy po to, aby zobaczyć ich, czy zachód słońca…   Albo jedno i drugie…   Choć może bardziej… Nie. Już nic… Niczego nie powiem, bo znowu się na mnie obrazisz. I obrzucisz wzrokiem złośnicy. Więc już nie będę. Ale to we mnie pozostanie…   Usiądź przy mnie na chwilę. Usiądziesz? Odsunę tylko ten pusty futerał po skrzypcach.   Zagrać ci coś? Nauczyłem się niedawno. Albo i dawno. Nie pamiętam. Pamiętam jedynie kilka ostatnich nut większej całości.   Lecz i one idą jakoś tak nie po kolei.   Zagram ci a potem najwyżej sobie pójdziesz. Dobrze? Ale poczekaj! Nie odchodź jeszcze… Czemu mi to robisz?   O! Już wiem. Pójdziemy sobie na ten spacer, na który namawiałem cie tyle razy. Nazbieramy liści. Kolorowych. Jesiennych…   Będzie ci z tym bukietem ładnie, mimo że bez czerwonych róż, takich, co zawsze ci dawałem w dzień i w noc.   A potem sobie wrócimy do swoich miejsc.   (Włodzimierz Zastawniak, 2025-08-30)    
    • Trochę w zamkniętym kręgu, ale poza tym podoba mi się, że oba i ten dla Ali też, są takie z uśmiechem. Chyba bez cienia przykrości. Tak mi się wydaje.  Pzdr

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

       
    • Spójrz na ekran mojej duszy nie jest mały ani duży ale za to energooszczędny piksel po pikselu odczytuj słowa z pilotem w ręku nie zmieniaj kanału oglądaj uważnie pora na reklamy sprzedam używaną duszę stan idealny prawie jak nowa gratis dorzucam opony do opla pyszna dusza dla każdego wiele smaków do wyboru tylko za kilka słów zapłaty zabawkowa dusza dla dzieci i nie tylko poczuj w sobie dziecko kupisz ją już za zwykłe dziękuję najlepszy lek na smutki dusza z uśmiechem w syropie i tabletkach koniec reklam wracasz do programu ale to już napisy końcowe patrzyłeś na ekran mojej duszy był za mały i za duży ale za to full HD  
    • Ratownik - Ile za ratunek?! ja umieram! Błagam pomocy! (tutaj pada kwota) wypowiedziana bez emocji … Nareszcie przybyłeś tyle czekałem, karetki przyjeżdżają szybciej potrzebuje pomocy szybko dawaj działkę! Najpierw pieniądze bez wyrazu powiedział ratownik. Pacjent wcisnął mu je w rękę. Nastąpiła wymiana śmierć za życie. Spanikowany człowiek szybko zażył „remedium” i krzyknął dzięki ratujesz mi życie! Widzimy się jutro tylko przyjedź szybciej niż dzisiaj cały dygoczący pacjent zniknął w mroku ciemnej ulicy miasta. Ratownik odjechał czarną karetką na sygnale banknotów które dzwoniły mu w głowie. Dojdzie przeliczy nocny zysk. Gdy patrzy na podobizny królów sam czuje się królem. Już w domu tuż po przekroczeniu progu podbiega do kasetki i wyciąga duży plik banknotów - przelicza myśląc że to ciągle mało a stać go na trzy nowe mieszkania oraz kilka wypasionych samochodów. Nagle telefon wybija go niezadowolenia. - Świetnie kolejne będę mieć więcej. W innym domu pacjent chory czeka na doktora który współpracuje ze śmiercią. Kolejne spotkanie. I tak dzień za dniem a raczej noc za nocą. Pacjenci umierają a inny żyć chcą w kolorowym świecie – ślepnącym od świateł.
    • Dziękuję Bereniko :)
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...