Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

No, Medei wota! To wie demon


Rekomendowane odpowiedzi

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnie komentarze

    • @Mitylene dzięki serdeczne

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        @Mitylene cieszy mnie że tyle świetnych interpretacji, ile osób:), każdy odkrywa to, co jemu w duszy gra
    • @Poet Ka @Poet Ka uwielbiam malarstwo, a Twój wiersz niesie w sobie jakiś ciepły ładunek emocji związany z tą formą sztuki. Ten wiersz rodzi pytanie czy możemy patrzeć na malarstwo w sposób naukowy , czy powinniśmy kierować się bardziej osobistymi odczuciami. Podoba mi się, że podmiot liryczny patrzy na tą wystawę dostrzegając po prostu  cudną feerię barw, bez specjalnego nacisku, że trzeba tam dostrzec coś więcej itd. Wiersz Twój na pewno zaciekawia i zatrzymuje na dłużej. Pozdrawiam zauroczona wierszem!
    • @Mitylene bardzo dziękuję

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

       
    • @Gosława refleksja na końcu niesie w sobie " ciężki" ładunek emocjonalny...wręcz przygniata...Wiersz piękny, choć tak smutny...
    • Trzyma kurczowo moje stopy  i pilnuje bym nie uciekła. Próbuje obmyć wszystkie winy chrzestem lazurowych fal. O krok o dwa jestem u celu zanurzając dłonie co dumają na wspak. Nad brzegiem usiadłam i płakałam odnajdując w piasku ślady minionych dni. To jeszcze nie ten czas... nie ten odcień ciszy.   Autor fotografii: Mirela Lewandowska

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...