Szachownica

[Szaweł Galind]

białymi, malutkimi rączkami
chwyta ojca za przedramię
na różowej buźce rosą pokropioną
budzą się słowa błagające

tatuś zamyślony lekko wzburzony
kolejny ruch w białych planuje
lecz diabelska zagadka myśli zabija
włosy i brodę siwym kolorem maluje

synek głupiutki zasad gry nie rozumie
brązowe oczka prawdę widzą
na przepotężnej szachownicy
czarne figury kwadraty zalały

wbijając się mocniej w skórę
dziecię miłości pragnie dotknąć
nuta osamotnienia chwyta serce
język już prawie na brodzie kładzie

starzec milczenie przerywa
wzrokiem krótkim strach w synie wzbudził
za włosy mięciutkie chwytając
na szachownicę malucha wrzucił

[natalia]

ojej...
jakże tak można język polski kaleczyć?!

dłoniami?
buźce..pokrytą rosą?
trudny atak.... na czyste niebo poczekać im będzie?

okropnie... i wymowa wiersza i jego styl, wszystko mi mówi NIE
ani wersy się nie kleją i jakaż dziwna puenta!
jak dla mnie, to nie bardzo Szawle...
radzę przeczytać go kilkakrotnie i przemyśleć

Serdecznie pozdrawiam
Natalia

[Szaweł Galind]

droga Natalio nie miałem na celu kaleczyć języka polskiego , co zdążyłem poprawić to poprawiłem a że polonista ze mnie żaden (no może taki embrionalny), resztę zostawiam, bo mi tak pasuje ... co mi wpadnie do główki to zapisuje sobie, próbuje w słowa ubrać nie wychodzi to trudno,
dziękuję za krytykę
Pozdrawiam