Dialog wewnętrzny

[Kolos94]

"Czy wierzysz w słoneczne zakątki w duszach mroku?"
Owszem, bo dusze mroczne nie mają istnienia
Jest tylko odstępstwo od światła, krok po kroku
I godne łez współczucia głębokie zranienia

"Stają się błędnymi duchami - próżnia nocy"
Gdzie tam! Jedynie Zły potrafi być tak czarny
Ludzie - tak, pełni nieświadomości, głupoty
Raczej smutnymi narzędziami dróg fatalnych

"Czemu więc widzę więcej ciemności niż światła?"
Boś ślepy! Rozpaczą tkasz myśl swego wątpienia
Pewnie, nie przeczę, iż życie - sprawa niełatwa
Tego nie zmienisz, lecz sam siebie możesz zmieniać!

Walka której się lękasz jest nieunikniona
Przetrwają jedynie silni nie-swoją mocą
Trzeźwi, odważni, co nie chcą zgnilizną skonać
Co się każdego dnia jakby na nowo rodzą!

[Michał Gomułka]

Jest to liryk pokrzepiający, moralizatorski. Z treścią właściwie się zgadzam. Nawet jestem wdzięczny, ponieważ warto czytać słowa, które pobudzają, na dodatek w dość atrakcyjnej formie. To jakby próba odpowiedzi na "poetycko-patetyczne" rozważania (te w postaci pojedynczych wersów) na sposób przystępny każdemu z nas. Tak prosty i trudny jak Bóg to sposób. Jednak należy zwrócić uwagę, że z każdą zwrotką traci wiersz ową siłę, którą błyszczy w pierwszej. Ostatnia zwrotka, choć prawdziwa w treści poniosła autora swym wydźwiękiem takoż, że mamy wrażenie przytłoczenia ową treścią. Balans między formą a treścią został więc zachwiany, a wiersz tego potrzebuje i traci przez to blask. Ogólnie ładnie i co ważne o CZYMŚ.

[Kolos94]

Dziękuje za miłe słowo i dobrą radę. To o czym powiedziałeś jest jak sądze wynikiem tego, iż na początku ma się dużo energii i pomysłu na pisanie, ale nie zawsze daje radę to utrzymać i czasem pod koniec wiersza owa witalność i oryginalność zanika. Nigdy rzecz jasna nie jest to moim zamierzeniem, ale, co widać, często tak wychodzi. Muszę nad tym sporo popracować, tymczasem myślę że mimo wszystko ostatnia zwrotka nie jest taka kiepska. Pozdrawiam :)