O Jaśka zejściu z świata tego historyja krótka

[Bogdan Jabłoński]

Jasiek Nędza nie żyje! Jasiek Nędza nie żyje!!! Wiadomość o nagłym i niespodziewanym zgodnie młodego gazdy jak grom z jasnego nieba spadła na mieszkańców Cichego. Najbardziej jednak zaskoczony był… sam Jasiek.
Siedział właśnie z kolegami „Pod Złotym Kierpcem”, gdy dotarła do niego ta smutna informacja. Tak się przejął, że, gdyby żył, pewnie padłby trupem. Że starzy umierają, to nie dziwota. Ale młody? Za cóż to tak? A może on miał jakieś plany? A tu, ciach i już. Koniec żywota.
Planów oczywiście żadnych nie miał, ale… mógł mieć! Dla Jaśka Jasiek był najbliższą osobą. Na palcach jednej ręki mógłby policzyć dni, gdy się nie widzieli. Ostatni przydarzył się wczoraj - po imieninach Staszka!
Ot, był człowiek i go nie ma. Gdyby był filozofem, powiedziałby, że doświadczył szoku egzystencjalnego. A tak, jako prostego górala, po prostu trafił go szlag.
Miał wielką ochotę poskarżyć się komuś na tę ewidentną niesprawiedliwość. Ale komu? Matka zmarła kilka lat temu. Z ojcem, który za chlebem wyjechał do Stanów, nie utrzymywał kontaktu. Może Zosia?! E, nie. Po tym, jak w minioną sobotę zobaczyła, jak na zabawie obłapiał Maryśkę, raczej nie będzie chciała z nim rozmawiać! Poza tym byłoby mu przykro, gdyby powiedziała: Dobrze ci tak, pijaku i zdrajco!
I miałaby rację. Lubił wypić. Ale kto nie lubi?! To jedyna jego radość była. Po ciężkiej pracy musiał się zrelaksować. Telewizji nie lubił. Książek tym bardziej. Do ludzi go ciągnęło. A że mógł ich spotkać tylko w knajpie, to szedł.
Nikt mu jednak nie zarzuci, że był ochlaptusem. Wiedział – przeważnie – kiedy skończyć. Chyba, że rozmowa zeszła na tory polityczne lub ekonomiczną sytuację kraju. Wtedy odstawiał piwo i… sięgał po wódkę. Na trzeźwo nie mógł tego strawić. Za wrażliwy był. I nie odzywał się. Nie komentował. Tylko pił. Po pół litrze było mu już wszystko jedno, kto jest premierem, a kto przewodniczącym, czy emeryturę wypłacą mu z ZUS-u, czy z OFE… Najchętniej rozwiązałby ten problem, uciekając się do metod kultywowanych przez przodków – zbójników: bogatym zabrać, rozdać biednym! Ale miał wzgląd na wymogi demokracji, więc pił, aby uspokoić wzburzoną, zbójnicką krew. Każdy następny kieliszek zbliżał go do stoicyzmu. Gdyby wiedział, a nie wiedział, bo na czytanie nie miał ni czasu, ni chęci, kim był Heraklit i jakie poglądy głosił, z pewnością przyznałby mu rację, że panta rei – wszystko płynie, a on jest łódką bez wioseł, niesioną strumieniem historii.
Wiadomość o własnej śmierci zastała go w takim właśnie stanie świadomości. Żal mu tylko było siebie i tych kilku osób, które uronią łzę na jego pogrzebie. A może mógł coś jeszcze w życiu zrobić?! Może by się ożenił, ustatkował… Syna spłodził…
Oj, niesprawiedliwa to śmierć w tak młodym wieku. Niesprawiedliwa. Gdyby szacunku do świętości nie miał, to nie zgodziłby się na takie traktowanie. We wsi wszyscy wiedzieli, że rękę miał ciężką. Ale sprawiedliwą. Kiedy trzeba było komuś dołożyć – lał po pysku, że hej. Do czasu, aż przeciwnik padł. Leżącemu odpuszczał. A tu z kim się miał wadzić? Komu dołożyć? Bogu samemu chyba poskarżyć by się trzeba. Jak gazda Gaździe.
I poszedł. Lekko tylko się zataczając, bo wiadomość o własnej śmierci trochę go otrzeźwiła.

[Bogdan Jabłoński]

A jaką parę ma biedny Jasiek? Sam, jeden (nie ten Sam Jeden) nieboże!!!
Dzięki za wizytę!

[Amelia Pankiewicz]

Nie w tym miejscu wkleiłam :D

[Amelia Pankiewicz]

Podoba mi się ;)

[Don_Cornellos]

Czy, aby tytuł nie miał brzmieć "O Jaśka zejściu z tego świata historyja krótka"?
1) Jak na mój gust, to nazbyt dużo jest tutaj enigmatycznych zdań. Do nich zalicza się cyt. "Tak się przejął, że, gdyby żył, pewnie padłby trupem." - To żył, czy nie żył? Zdanie intertekstualne w sensie prowadzenia gry słownej w stosunku do tego, co zostało napisane kilka zdań wcześniej, ale logiki nadrzędnej w tym zdaniu nie widzę.
2) Następne zdanie: "Dla Jaśka Jasiek był najbliższą osobą. Na palcach jednej ręki mógłby policzyć dni, gdy się nie widzieli. Ostatni przydarzył się wczoraj - po imieninach Staszka!" - O co tu chodzi? Że kilka razy w życiu urwał mu się film po pijaku? Jeśli o to chodzi, to w czym problem? Nie widział siebie, nie widział świata - a raczej niczego, z tego co widział, nie zapamiętał.
3)"Gdyby był filozofem, powiedziałby, że doświadczył szoku egzystencjalnego. A tak, jako prostego górala, po prostu trafił go szlag." - tego też nie rozumiem.
4) "Gdyby wiedział, a nie wiedział, bo na czytanie nie miał ni czasu, ni chęci, kim był Heraklit i jakie poglądy głosił, z pewnością przyznałby mu rację, że panta rei – wszystko płynie, a on jest łódką bez wioseł, niesioną strumieniem historii." - Zanim dotarłem do tego zdania, odnosiłem wrażenie, że narrator stara się mówić słowami i światem Jaśka, i wszystko szło w miarę gładko, aż do momentu, gdy nagle niczym Filip z konopi wyskakuje ze swoimi mądrościami Heraklit. Niesmaczne wrażenie, że autor zapragnął nagle wychylić głowę i pokazać czytelnikowi swoje inteligenckie spojrzenie spod okularów.

Tekst jest taki sobie. Owszem, to w jaki sposób pan buduje zdania, znaczy o dużym pańskim wyrobieniu. Natomiast widać, że pan przede wszystkim jeszcze bawi się pisząc i mam nieodparte wrażenie, że zostawia pan wszystko, co się panu napisało, a jedyne poprawki polegają na szlifowaniu istniejących już zdań i ewentualnym dopisywaniu nowych. Wydaje mi się, że nie umie pan jeszcze rezygnować z tego, co na pierwszy rzut oka wydało się panu udatne, atrakcyjne i literackie.

Pozdrawiam serdecznie

[Bogdan Jabłoński]

Dzięki serdeczne za komentarz! Mądry i wnikliwy. Takich komentarzy na tym forum oczekuję. I się doczekałem.
Ma Pan rację, że przede wszystkim bawię się swoim pisaniem. Nigdy nie chciałbym dojść do momentu, że pisanie "jeszcze" mnie bawi. Sądzę, że w takiej chwili po prostu przestanę pisać.
Nie ma Pan racji, że zostawiłem wszystko, co mi się napisało. Szkoda, że nie mogę załączyć rękopisu! Wbrew pozorom tekst był bardzo przemyślany. Sam Pan wie, że krótkie utwory wymagają więcej pracy, niż te bardziej obszerne. Tutaj każde słowo musi trafiać w cel. I wydaje mi się, że trafiło. No, może nie w sam środek tarczy! Może rzeczywiście narrator pozwolił sobie na wychylenie się zza kulis w zdaniu o Heraklicie. Mam tego świadomość i teraz, i w momencie tworzenia tekstu. Taki był po prostu mój zamiar.
Jestem ogromnie wdzięczny za krytyczną, nie krytykancką lekturę! Z tą samodyscypliną również miał Pan rację.
Dziękuję jeszcze raz i pozdrawiam!

[Don_Cornellos]

Panie Bogdanie, umyślnie napisałem, tak, aby nie mógł mi Pan zarzucić braku racji. A jednak zrobił to Pan :-) Wyraziłem się słowami, cyt. "mam nieodparte wrażenie". ;-)
Pozdrawiam serdecznie

[Ania_Ostrowska]

Komentowanie po Donie ma tę zaletę, że większość ewentualnych uwag technicznych ma się już z głowy :) i można się skupić na innych aspektach. W warstwie, nazwijmy to, emocjonalnej, tekst niestety do mnie nie trafił. Jeśli intencją autora było, aby czytelnik polubił Jaśka i potraktował jego ciągotki do wypitki z przymrużeniem oka - to w moim przypadku to nie zadziałało - chyba dlatego, że jego osoba jest dla mnie zbyt mało ekspresyjna, za mało zbójnicka.
Od strony spójności językowej, zgrzytnęło mi jedno zdanie: "Po ciężkiej pracy musiał się zrelaksować." - jakoś mi to "relaksowanie się" do Jaśka nie pasuje - bardziej widziałabym w jego przypadku określenie "musiał się zabawić".
Pozdrawiam - Ania
PS. Gorąco popieram Pana podejście, że pisanie powinno przede wszystkim sprawiać frajdę piszącemu, a nie być zadaniem do wykonania.

[Bogdan Jabłoński]

Pani Aniu, dziękuję za wizytę i pochylenie się nad tekstem. Ma Pani rację, że Jasiek miał naturę raczej "reflaskacyjną", niż refleksyjną, ale... o zmarłych tylko dobrze!
Zdaję sobie sprawę, że dla wnikliwego czytelnika, a tym bardziej krytyka (w pozytywnym tego słowa znaczeniu), ważne jest nie tylko ogólne wrażenie, liczą się także szczegóły.
W moim pisaniu staram się jednak większą uwagę zwracać na wrażenie ogólne, na strumień słów, a nie poszczególne sformułowania... Taka góralska perspektywa: z góry widać więcej, choć mniej wyraziście!
Tekst się uleży i na pewno jeszcze do niego wrócę!
Serdecznie dziękuję za komentarze. I... proszę mi mówić po imieniu. Generalnie, tak mi się wydaje, wszyscy na tym forum jesteśmy rówieśnikami - takie literackie, raczkujące oseski (nikogo nie obrażając!).
Dziękuję i pozdrawiam!

[Ania_Ostrowska]

To miłe, dziękuję - Ania

[Sanestis_Hombre]

Bogdanie, po raz kolejny się zjawiam i gdybym chciał Ci "dać w mordę" (po prozatorsku) to nie mam powodu. Jesteś po prostu debeściak. Piszesz tak naturalnie! Kolekcjonuj moje wpisy, bo niewielu osobom dałem tyle razy tak wysokie noty za styl.

[Bogdan Jabłoński]

Dzięki! Doceniam i postaram się nie zawieść w następnych tekstach. Chyba jeszcze coś napiszę...
Pozdrawiam!

[Sam jeden]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Sam jeden - nieboże. Czemu nie? Podobnie, jak Jasiek, też lubię sobie wypić i nie mam pojęcia, jakie poglądy głosił Heraklit:)
Moi znamienici poprzednicy już wyłuszczyli, co ich gryzie odnośnie Twojego tekstu, ja mogę jeszcze dorzucić jedynie literówkę w trzecim zdaniu i - ale to już moje subiektywne zdanie - jak górale piją, to raczej ta ich krew góralska jeszcze bardziej się w nich wzburza, nie uspokaja, ale może Jasiek rzeczywiście był inny i być może się czepiam:)

Uśmiałem się przy: '' Po pół litrze było mu już wszystko jedno, kto jest premierem, a kto przewodniczącym, czy emeryturę wypłacą mu z ZUS-u, czy z OFE… ''


Tekst może się podobać - wyglądałem w nim mojej ulubionej przaśności, no ale cóż...

Pozdrówka -
M.