Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

wychodzą z kokonów
małe potwory w supermarkecie
przy stoisku z lodami

ruszają się
dwie rączki
dwie nóżki
tułów i główka z otworem gębowym
informuje otoczenie
że oto są nadzieją
tych którzy już przez to przeszli

Opublikowano

Ooo.. a już przyzwyczaiłam się do dłuższych form w Twoim wydaniu.
"Kolej rzeczy"... trafiony tytuł, pierwsze dwa wersy nieco szydercze i
aroganckie ale zarazem bardzo gorzkie, jeśli wziąć pod uwagę ową nadzieję tych,
którzy już przez to przeszli... najsmutniejsze jest to, że dopóki człowiek będzie
chodził po tej ziemi, nigdy nie zabraknie przykładów ludzkiej głupoty....
i tak w kółko... Dobrze to ująłeś.
Smutno mi się zrobiło, znowu...
Pozdrawiam.

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Nato, nie smuć się - wszyscy kiedyś przestajemy być dziećmi, przynajmniej formalnie i teoretycznie ;) Je też to spotka, niestety. Dla mnie to wiersz o roszczeniowych dzieciakach, i tyle, ale może jestem w błędzie... Pozdrawiam :)
Opublikowano

Bardzo optymistycznie! Nareszcie! Bo - jak jeszcze ruszają te otwory gębowe rączkami i nóżkami, to znaczy, nie jest źle i można dać upust ciągotom. Tylko, na boga! Nie w supermarkecie, bo tam w kokonach, to nawet jacyś "Obcy" mogą się wylęgnąć. Fajne! E.

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.




puenta jest dla mnie zbyt zagmatwana, niezrozumiała przez to

swoją drogą, zdrowe potwory to pikuś
spróbuj się wybrać z autystą do takiego media marktu...

"główka z otworem gębowym" dobre, przywodzi na myśl te potworne japońskiemkreskówki z kartona:) (nie mylić z Mangą)
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


forma inna i taka od której odszedłem ale jak widać powracam;)
to nie jest ludzka głupota tylko raczej bezradność i bycie ofiarą swojej niekonsekwencji
dziękuję za czytanie i czas
pozdrawiam
r
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Nato, nie smuć się - wszyscy kiedyś przestajemy być dziećmi, przynajmniej formalnie i teoretycznie ;) Je też to spotka, niestety. Dla mnie to wiersz o roszczeniowych dzieciakach, i tyle, ale może jestem w błędzie... Pozdrawiam :)
Aniu, nie jesteś w błędzie:)
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.




puenta jest dla mnie zbyt zagmatwana, niezrozumiała przez to

swoją drogą, zdrowe potwory to pikuś
spróbuj się wybrać z autystą do takiego media marktu...

"główka z otworem gębowym" dobre, przywodzi na myśl te potworne japońskiemkreskówki z kartona:) (nie mylić z Mangą)
puenta zagmatwana? no, coś Ty;)
spędzam większość świąt i co roku wakacje z autystą, więc wiem o co chodzi
dziękuję za czas i czytanie
pozdrawiam
r

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @FaLcorN  

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      O …Ty chcesz mnie uwięzić Kornel ? 
    • @KOBIETA Romantycznie, jedna na Twoją rękę, druga na moją.
    • 365 twarzy smutku. 31 stylów walki,  7 skorup bycia twardym,  24 karty kłamstwa i prawdy,  1 ból istnienia,  1 minuta zawieszenia,  1 sekunda uwolnienia                            Niebo a Ziemia
    • @FaLcorN   hmmm…coś żle zrozumiałam …;) Ale komu ? 
    • Wiesz Gosiu?  Myślałem o Tobie raz jeszcze  ale nie dlatego, że było fajnie,   ani że mi się wydawało.  Mijają lata a ja się nie uwolniłem,  bo wciąż wracam myślą do kiedyś,  bo kiedyś było lepiej.  Przez chwilę.  Nie zawracam Ci teraz głowy  I nadal jestem wdzięczny za Twoją obecność.  Uratowałaś moje życie choć o tym nie wiesz.  Było tak trudno jak doskonale rozumiesz,  bo to u Ciebie nie było wcale wspaniałe  i przeżyłbym to razem z Tobą,  ale tego nie chciałaś.    I nic wcale się nie zmieniło, nic się nie odezwało.  Nazbierało się energii i znowu jestem w miejscu tym samym,  miejscu z którego mnie wyciągałaś choć wcale nie chciałaś.  Zmusiłem Cię wtedy do obecności, bo skończyły się opcje.  Nie oczekiwałem cudów a jedynie Twojego czasu  i dałaś radę choć nigdy mnie nie lubiłaś, nigdy nie dzwoniłaś.   Dziękuję Ci za to, że się mną zajęłaś  i przykro mi bardzo, że nawet to spieprzyłem.  Dzisiaj znowu myślę, bo znowu opcje się skończyły   i chciałbym w końcu obwieścić całemu światu,  że to już koniec, koniec, koniec mojej chwili.   Ale moje istnienie się bardzo pogmatwało.  Przestało być moje a zaczęło się "razem" I nie wiem czy dam radę dalej.  Pomyślałem o Tobie, bo światłem kiedyś byłaś.  Zapytałbym co u ciebie, ale wiem że nie trzeba,  że masz od tego innych.  Mówię więc: Droga,  do zobaczenia  i bardzo przepraszam za moje istnienie. 
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...