krajobraz znikąd

[janusz_pyzinski]

krajobraz pelargonii cierpliwie rozsupłuje sznurówki okien
cień Chrystusa przybity do krzyża nad drzwiami z wytartym grzbietem
kot wydeptuje skarpetki na drugą stronę mruczenia na śnieżnym
płótnie ściany kilim malw i pielgrzymi szlak słodkiego zmęczenia
pątników z odległej pasieki w zakurzone smugi słońca

kamień podpiera starość węgła ojciec posadził jeszcze jedną jabłoń
i choć mięta nie pachnie już zdrowiem cisza zasiana makiem
wspomina gwarne popołudnia gdy dom wypełniał się świergotem
zwołującym rozproszone niebo droższe od własnego oddechu

dlaczego tyle musiało się zdarzyć by nie stało się nic co by mogło
zawrócić tęsknotę z drogi wstecz do zbawczych brzegów przypomnienia
gdzie stary płot wita wciąż rozkołysane pąki marzeń jak obraz światła
niedomalowany to co nieważne takie ważne jest teraz rodzinny stół
opasujący każdą z naszych rozmów tu potem już znikąd nie przyjedziesz

[Wilcza Jagoda]

Januszu, ostatnia zwrotka rozczuliła mnie, to chyba z wiekiem przychodzi, nostalgia , wspomnienia. Potrafisz wywołać słowami obrazy i wszystko to, o czym się zapomniało,
pozdrawiam serdecznie.

[Marusia aganiok]

popłynęłam otulona krajobrazem i
klimatem, który jak nic w Twoich
wierszach dale się odczuć:) Pozdrawiam. Ma.

[Wawrzynek]

Rzadko się wzruszam, a tym razem bardzo !
Teraz wiem, gdzie wracać :)
Pozdrawiam.

[Stefan_Rewiński]

Czytałem 3 razy i nie mam zdania albo formy. Pozdrawiam.

[Ran_Gis]

- czyta się jak Lema.. o przyrodzie.. jest o czym !

pozdr. Ran

[Leokadia_Koryncka]

Jak zawsze, miłe dla oka i duszy.

Pozdrawiam... L.

[Leszek_Nord]

"tu potem już znikąd nie przyjedziesz" - piękne Januszu. A jednak Ty tam ciągle wracasz i już nie wiem czy w tej podróży czasem już z Tobą tam nie byłem;) Pozdrawiam. Leszek.

[H.Lecter]

Wystarczy przeczytać twój jeden wiersz, by znać wszystkie...
Czytam z przyjemnością ale bez ciekawości.