Kolejny rok

[Ania_Ostrowska]

Chciałabym dożyć chwili, kiedy świat będzie tak urządzony, że dzieła, które firmuje swoim nazwiskiem brytyjski scenarzysta i reżyser filmowy, Mike Leigh, nie będą już wymagały żadnej dodatkowej rekomendacji, a każde pojawienie się jego nowego obrazu będzie wyczekiwane i witane z entuzjazmem większym niż… i gorętszym niż… - no, wiecie, entuzjazmem przez duże „E”. Po takim - proszę wybaczyć, jeśli nazbyt egzaltowanym - wstępie, nie będzie żadną niespodzianką, jeśli powiem, że moim skromnym zdaniem, najnowsza, niezwykle zwykła, a może właśnie w swojej zwyczajności niezwykła, niespieszna opowieść o tym, co się zdarzyło paru, statystycznie zwyczajnym osobom w ciągu dwunastu kalendarzowych miesięcy - w pełni na Entuzjazm zasługuje.

W zgodzie z tytułem, w scenografii czterech kolejnych pór roku, oglądamy wybrane sceny z idyllicznie szczęśliwego życia małżeństwa w dość zaawansowanym - ale jeszcze ho, ho! nie starczym - wieku około sześćdziesiątki, Toma i Gerii, przy czym w epizodach tych biorą udział także niestosownie nieszczęśliwe osoby trzecie - ale o nich za chwilę. W postać Toma wcielił się Jim Broadbent, którego ja zapamiętałam szczególnie ciepło z powodu Johna Baley’a, męża Iris Murdoch („Iris” Richarda Eyre z 2001 roku ze znakomitymi rolami Judi Dench i Kate Winslet – jeśli uchował się jeszcze ktoś, kto tego filmu nie widział, to lepiej się nie przyznawać), ale równie łatwo można w nim rozpoznać ojca Bridget Jones, czy Horacego Slughorna z Hogwartu (i nie tylko). W roli Gerii podziwiamy Ruth Sheen, brytyjską aktorkę o charakterystycznie wyłupiastych oczach, z prawie równie długą, jak Jima, filmografią, niestety mnie dużo gorzej znaną – właściwie kojarzę tę panią tylko z roli Maureen w pierwszym filmie Leigh’a, który zawłaszczył moje emocje - „Wszystko albo nic”.

Gerii jest doświadczoną terapeutką w czymś w rodzaju naszego ośrodka pomocy społecznej (tylko na jakby nieco wyższym poziomie), Tom - geologiem, który, jak sam z humorem przyznaje, zajmuje się głównie „kopaniem dziur w ziemi”. Mimo ponad trzydziestu wspólnie przeżytych lat, wciąż są dla siebie ważni i niezbędni, a nawet, co wielu może wydawać się przesadą, nie wstydzą się tego okazywać w po angielsku powściągliwy, ale zarazem czuły i taktowny sposób. Mieszkają w niedużym, acz wygodnym, segmencie na przedmieściach Londynu, z miniaturowym ogródkiem na tyłach. Wolne chwile spędzają na działce – kopią, sieją, sadzą, pielęgnują, zbierają, wyrywają, znowu kopią itd. Znajoma nuda, co? Otóż wcale nie, bo oprócz tej kochającej się jak dwa gołąbki pary, mamy jeszcze wspomniane wcześniej „przyległości” w postaci: raz - dorosłego syna, Joe’go, który z trzydziestką na karku nie bardzo umie - albo niezbyt mocno chce – „odciąć pępowinę”, dwa – zaprzyjaźnionej koleżanki z ośrodka, Mary, dobiegającej pięćdziesiątki, irytującej egoistki, rozpaczliwie i żenująco samotnej, trzy – Kena, odstręczająco nie dbającego o siebie, sfrustrowanego i zakompleksionego przyjaciela z młodości małżonków, cztery – brata naszego geologa, imieniem Ronnie, świeżo upieczonego wdowca, przeważnie milczącego, z nieruchomą, pozornie wypraną z emocji twarzą oraz pięć – Katie, debiutującą na forum rodzinno-towarzyskim, odstającą wiekiem i temperamentem, świeżo pozyskaną „połówkę” Joe’go. Kreacje i relacje w obrębie tej siódemki stanowią o treści filmu - uczciwie więc ostrzegam, że miłośnicy historii z wyraźną fabułą mogą opuścić salę kinową znudzeni i zniesmaczeni, albo wręcz nie dotrwać do napisów końcowych.

Film wszedł na ekrany ledwie kilka dni temu więc karuzela recenzji i komentarzy dopiero się rozkręca. Wśród różnych opinii, które padły dotychczas, mnie najbardziej uderzyła trafność uwagi Pawła Mossakowskiego z piątkowego dodatku Gazety Wyborczej „Co jest grane”, że ”Kolejny rok” jest filmem dla dorosłych. Jestem z pokolenia, dla którego to określenie było synonimem „dozwolone od lat 18” - i to bynajmniej nie ze względu na niuanse psychologicznych uwikłań bohaterów. Znak czasu? Pewnie tak, i choć już słyszę sarkania, że dojrzałości nie mierzy się liczbą wiosen, zgadzam się z Mossakowskim, że filmem Leigh’a łatwiej będzie zachwycić się widzom, którzy nad młodzieńczą niecierpliwość i łaknienie rozrywki przedkładają obrazy mniej dynamiczne, za to bardziej wielowymiarowe. Mnie zdecydowanie bardziej po drodze z tymi drugimi. Jestem pod wrażeniem. Niebanalnego scenariusza, kunsztownej gry aktorów (zwłaszcza Lesley Manville jako Mary należą się oklaski na stojąco), znakomitych zdjęć, ale najbardziej chyba - uniwersalnego przesłania, które każdemu, w zależności od jego konkretnej życiowej sytuacji, percepcji ukształtowanej przez bagaż klęsk i pomyłek - a może i również krzepiąco dobrych doświadczeń? - zapewnia solidną dawkę odświeżającego spojrzenia na siebie, związki, które zostały spaprane i związki, które być może uda się jeszcze uratować.

[asher]

Ostatnio, z pewnym opóźnieniem, obejrzałem Happy go Lucky. Kiedyś bardzo lubiłem Sekrety i kłamstwa. Skoro polecasz, idę za głosem Twym...

[Ania_Ostrowska]

Fajnie :) Skoro tamte filmy widziałeś, to myślę, że i teraz nie powinieneś być rozczarowany. Ale wróć później i napisz słówko, OK?
Ania

[Sam jeden]

Minął kolejny rok.
Raj dla jednych, piekło dla innych. Ile ludzi, tyle historii.
Tutaj przeżyty rok jest opowieścią o zwykłych ludziach, nie jakichś mutantach, o do końca nie sprecyzowanych mocach. Ludzie z krwi i kości, ich historie, otaczają nas zewsząd.
I o nich jest właśnie ta opowieść.
O nich.
Opowieść Mike'a Leigh.

Jak NASZ rok miniony, ma się do tej opowieści?

Reżyser nakreślił nam przecież tylko przykład, punkt odniesienia do naszego życia, do życia większości ludzi - zwykłych, utrudzonych, zagubionych.

''Po takim - proszę wybaczyć, jeśli nazbyt egzaltowanym - wstępie, nie będzie żadną niespodzianką, jeśli powiem, że moim skromnym zdaniem, najnowsza, niezwykle zwykła, a może właśnie w swojej zwyczajności niezwykła...
może po prostu: niezwykła

Pozdrówka :)
M.

[Ania_Ostrowska]

Jaki wiercący komentarz! Niezwykły :)
Jak MÓJ rok miniony ma się do tej opowieści? Niepokojąco adekwatnie, jednak obawiam się, że gorszy reżyser zrobiłby z tego materiału tylko łzawą szmirę :)
Dziękuję za czytanie i refleksję. Serdeczności - Ania

[Sam jeden]

Zapomniałem jeszcze dodać, że Twoje recenzje filmowe zawsze znamionuje rzetelność i koneserstwo.
Ale wszyscy to przecież widzą, nie? :)

M.

[Perkozek vel. P.Salazar]

Ciężko mi coś napisać bo nie widziałem filmu, ale jako "niewidzący" filmu stwierdzam, że mnie zachęciłaś, a w sumie takie właśnie zadanie powinna spełniać recenzja :)

[Ania_Ostrowska]

Dokładnie takie :) Cieszę się, że tak to odebrałeś - Ania

[MARCEPAN 30]

Podoba mi się lekkość i polot jaki czuć w tej recenzji. Lekkie, łatwe i przyjemne. I zachęcające do pójścia na film :)

"Po takim - proszę wybaczyć, jeśli nazbyt egzaltowanym - wstępie, nie będzie żadną niespodzianką, jeśli powiem, że moim skromnym zdaniem, najnowsza, niezwykle zwykła, a może właśnie w swojej zwyczajności niezwykła, niespieszna opowieść o tym, co się zdarzyło paru, statystycznie zwyczajnym osobom w ciągu dwunastu kalendarzowych miesięcy - w pełni na Entuzjazm zasługuje." - to zdanie jest jednak zbyt skomplikowane, musiałem trzy razy przeczytać i złożyć je w głowie.

[Ania_Ostrowska]

Marcepan, ten fragment to "lingwistyczna zabawa", taka niewinna auto-złośliwostka po ostatniej wymianie zdań z Konradem :)))
Jeśli znajdziesz trochę czasu, zobacz ten film koniecznie, naprawdę warto!
Dzięki, że zajrzałeś - Ania

[Magda_Tara]

no więc (bo od więc się nie zaczyna). dzięki Twoim recenzjom nie muszę czytać recenzji ogólnie dostępnych :))))))
Aniu, dziękuję, za uzupełnianie moich braków filmowych (kinowych), albowiem to, co piszesz - cytuję w rozmowach ze znajomymi, zachęcając ich do pójścia na film, o którym opowiadasz.

ogromnie podoba mi się dzisiejszy (dla mnie) wstęp - natychmiast skusił do kontynuacji i warto było, rzecz jasna!
a Twoja rekomendacja staje się pewniakiem!
buziak i gratuluję
:*

[Ania_Ostrowska]

Cała przyjemność moja :))) Dziękuję, Magda

[Wilcza Jagoda]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

i ja podobnie, ale czy obejrzę, muszę czekać na telewizję, bo u mnie kino w remoncie, al.. Aniu zaciekawiałaś :)))
a może jakąś beletrystykę? uwielbiam czytać :)
miłego, złota, ty moja recenzentko

[Ania_Ostrowska]

Dziękuję, Jagodo, miło mi. Pomyślę nad beletrystyką :) Ania