równina

[Ran_Gis]

krążą słowa
polują na siebie
w próżni bez przerwy

zobaczymy co wyniknie

równina wydeptana jak księga
jak kamień wbity milowy słup
nadchodzi on

pluje na nią depcze
znudził się rozprzestrzenianiem słów
słychać zatrzymuje na horyzoncie

układa za widnokręgiem
zmęczone nogi
ręce

śpi
wstaje
silny od początku

unosi
patrzy uważnie
czy nie widział go człowiek

[Almare]

O mateczko kochana, szmatą po oczach. Za co? - wyszeptał krytyk i padł bez sił.

[Dorota_Jabłońska]

śpi aż nie skończy by wstać :))))) - to jak ja! :))!!

[Ran_Gis]

>Almare


- na równinie równy i równe znajdzie... radzę się podnieść do następnych podnieść...

pozdrawiam mateczką po oczach za nic Ran

[Ran_Gis]

> Dorota Jabłońska

- tak bywa, że pora w pion, a poziom kima.

pozdrawiam zaspaną Dorotkę Ran

[Elea]

Widział Go Autor. I poniósł Jego chwilową niedyspozycję wśród ludzi...
[quote]jak kamień wbity milowy słup
nadchodzi Bóg

Zaznaczony rym trochę mi przeszkodził.
[quote]pluje na nią depcze
zmęczył sie [u]rozprzestrzenianiem wielkich słów[/u]
słychać zatrzymuje się na horyzoncie
Podkreślony wers trochę mną zawahał. Jakby zbyt dosłowny przekaz...

Pozdrawiam - E.

[Ran_Gis]

> Elea

- przywidziałem... Go i poniosłem Jego chwilową niedyspozycję wśród ludzi... zgadza się.
- jak to ze słupami , przeszkadzają , ale co robić , ten akurat już wbity...
- chodziło o rozsunięcie przestrzeni... w słowach... tak bym wyraził...

dzięki za spostrzeżenia Ran

[Marek Konarski]

Prosty przepis na nieudany wiersz - wystrzelić z armaty ciężkiego patosu (Wszechświat, Księga, Bóg, Człowiek) i czekać "co z tego wyniknie"...
Wersy wysławiają się i przylegają do siebie, z wyraźnym wysiłkiem.

[Ran_Gis]

> Marek Konarski

' Wersy wysławiają się i przylegają do siebie, z wyraźnym wysiłkiem '
. --------------------------------------------------


- tego się będę trzymał, niech wysławiają się i niech przylegaja , a jutro bez wysiłku
i zobaczymy co z tego wyniknie...

pozdrawiam krytyka od zarzutów o strzałach z armaty ciężkiego patosu...

R

ps. rozumiemy się , że bez tego nie ma postępu... ( doceniajmy też proste przepisy.)

[H.Lecter]

nadchodzi Bóg

pluje na nią depcze
zmęczył sie rozprzestrzenianiem wielkich słów
słychać zatrzymuje się na horyzoncie

Jeżeli nawet Boga zmęczyło rozprzestrzenianie, to cóż powiedzieć o autorze... ;)

Wyjątkowe paskudztwo.
Kosz.

[Ran_Gis]

- kimkolwiek jesteś Lecterze co przez usta Wyroczni... daj spokój z tym wszystkim
na dobrą sprawą od początku niejasne kto kogo w tej pustyni wymyślił...

pozdr. po staremu R

[jacekdudek]

krążą słowa
polują na siebie
bez przerwy

zobaczymy co z tego wyniknie

równina wydeptana jak Księga
kamień nadchodzi Bóg

pluje na nią depcze
wielkich słów
słychać zatrzymanie na horyzoncie

układa plecy wielkie
zmęczone nogi
ręce

śpi aż nie skończy by wstać
silny od początku

unosi się prostuje czujnie
patrzy wkoło uważnie
tak se pozwoliłem, bo ciut przegadany był, pozdrawiam

[Ran_Gis]

- fakycznie ! trochę się przestrzeń skurczyła... ale trzeba by w nowej wersji,
pomyśleć chyba raz jeszcze o wersach:


'pluje na nią depcze
wielkich słów
słychać zatrzymanie na horyzoncie'



ps. dzięki za wgląd i fitness na tekście... Ran

[Jolanta_S.]

nie lubię w wierszach słowa "Bóg" - napisałabym "on"
duże litery mącą spokój...
i piszesz "zmęczył sie... wielkich słow" czy coś tak - to dobija...
w czwartej znów "wielkie"...
a potem "zmęczone nogi"...

prawdę mówiąc po kilku poprawkach byłoby o wiele ciekawiej i płynniej.

ale mnie tu nie było, ostatnio mam mało czasu.

serdecznie pozdrawiam - Jolka.

[Ran_Gis]

- Jolka, ty to wiesz jak i kiedy w plecy ... dać kopa !

dzięki i pozdrawiawiam Ran
ps. wymiotłem prawie połowę.

[Jolanta_S.]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

nie daję kopa, a całkiem nie w plecy - cholera nie lubię przemocy - ale skoro tak myślisz...
już nic nie gadam.
pięknie pozdrawiam - Jolka.