Arkusz poetycki Leszka Norda
-
Ostatnio w Warsztacie
-
Magdalena 714
słowa są same
są dzielne, znaczą
znaczą co chcą
słowa są dzielne
poradzą sobie
same znaczą
Edytowane przez Magdalena (wyświetl historię edycji)0
-
-
Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach
-
- 105 odpowiedzi
- 2 181 wyświetleń
-
- 59 odpowiedzi
- 1 243 wyświetleń
-
- 55 odpowiedzi
- 1 175 wyświetleń
-
- 53 odpowiedzi
- 1 409 wyświetleń
-
- 48 odpowiedzi
- 840 wyświetleń
-
-
Zarejestruj się. To bardzo proste!
Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.
-
Ostatnio dodane
-
-
Ostatnie komentarze
-
-
Przez violetta · Opublikowano
@Charismafilos masz rację:) nauki nie idą w las:) -
-
Przez Simon Tracy · Opublikowano
Cieszyli się wszyscy. Tylko nie Ty. I ja też z perspektywy osi czasu i dni, jakie bezpowrotnie minęły i tych nielicznych jakie mi pozostały, miałem nadzieję trafić gdzie indziej. Mnie nie poczęto. Nie narodziłem się. Ja powstałem. Wbrew bogom i naturze. Ewoluowałem we wnętrzu dorosłego, kobiecego grzechu, który mógł wydać jedynie martwy lub skalany owoc. Nie zyskałem świadomości. Miałem ją od najdawniejszych eonów. Od kiedy mogłem pojąć błąd. Wierzgałem we wnętrzu przeklętego łona. Biłem wnętrzności i zatruwałem krew. I szargały moje myśli, zachwyty, gratulacje i oklaski tych których miłość i dobroć zaślepiła. Nie dostrzegli wężowych oczu i nie poczuli tej nienawiści, którą mną pogardzała. Lepiej byłoby mi gdzie indziej. Pomyślałem i wyszedłem w środku dnia, przez stare, drewniane drzwi pozbawione nawet wizjera. Byłaś zbyt pijana od zabarwionej cytryną wódki a może ze szczęścia, że skończył się limit klątw. Lepiej byłoby gdybyś urodził się martwy. Tyle zdołałaś wybełkotać zanim zmorzył Cię pijacki sen i spadłaś na odrapaną wykładzinę rozbijając sobie głowę. Zawsze krążyłem po ścieżkach śmierci. Nie żyłem nigdy, choć dnia jednego. Jak często śnią mi się Ci, którzy czekali na mnie kiedyś. Teraz też czekają. Błagają bym się nie wahał. Obiecali że będą dziś obok mnie. Las wydaje się nieprzebytym borem. Ale i tak każda ścieżka prowadzi do krainy śmierci. Nie pytam, za co? Dlaczego? Pytałbym gdybym choć jeden dzień żył. Martwi nie mówią. Mają usta zaszyte, zakrzepniętą krwią. Nie płaczą. Bo niczego nie porzucają. Te wszystkie dusze stoją w zupełnej, posągowej ciszy przy moim ostatnim trakcie. Jest i rodzina ze snu. W martwym śnie pogrążona. Koszmarze, którego nie dane im było doczekać. Tak będzie lepiej. Sprawiedliwie dla wszystkich. Są tylko duchy i wspomnienia. Nie żegnam się z ludźmi. Nie znali mnie. Dusze po kolei podchodzą do mojego ciała. Jedni poklepują mnie inni krótko tulą. Wreszcie odchodzą przez bramę najdalej na wschód położoną do krainy wiecznego cienia. A ja dyndam sobie, pogrążony w funeralnej ciszy. -
Przez tetu · Opublikowano
Lubię Annę w tym czułym, zmysłowym, ale też pełnym napięcia i surowości klimacie. Wiersz ma to coś co wchodzi mocno pod skórę. Przypominają mi się moje dialogi z Piotrem, dlatego mam sentyment do tego rodzaju pisania. Gęsto tutaj od emocji i ja to doskonałe wyczuwam. Ładny wiersz. Pozdrawiam. P.S Mgielko, te chwile/po chwili zbyt blisko. Zamień na jakieś momenty, czy coś;)
-
-
Najczęściej komentowane
-
-
Wiersze znanych
-
Najpopularniejsze utwory
-
Najpopularniejsze zbiory
-
Inne
Rekomendowane odpowiedzi
Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto
Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.
Zarejestruj nowe konto
Załóż nowe konto. To bardzo proste!
Zarejestruj sięZaloguj się
Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.
Zaloguj się