Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Jeżeli jesteś teraz tylko w połowie, na smutno,
z miodową wódką, łyżką leżącą na lustrze
- to nie żyjesz. Widocznie spałaś za długo, niedobrze
jest spać do południa.

Twoje obecne podwórko, to dzieci biegające z nożami,
psy zjadające rakarzy, szubienice na tablicach ogłoszeń.

Wygląda to może paskudnie. Lepiej chyba tylko zgrabnie umrzeć.
Oprzeć się o przęsło torów, schylić z wysokości jej wysokość duszę,
złożyć ofiarę chodnikom.

Możesz zdjąć sweter drażniący ręce
na całej długości ramion. Obiecałaś zostawiać ślady,
symbole podtrzymujące pamięć. Wypatruję ich od miesięcy,
po kilka razy w tygodniu. Wyschniemy chyba przez zimę
jak bezy w mazurskiej cukierni.

Opublikowano

Witaj, Rafale. Czytam Twój wiersz i czytam, ale nie mogę go pojąć... Jakoś Twoje wiersze od lat kilku stały się niezrozumiałe dla mnie, choć lubię Twoje obrazowanie (bardzo wyraziste) i oryginalny, niepowtarzalny język.
Wpadnij czasami do nie na Początkujące podwórko, co? :-)
Pozdrowieństwa.

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Cześć Asiek,
Może się nawet tam przeniosę.
Szkoda, że nie przegryzasz się przez te teksty. Ale przecież jest zawsze własna NAJCENNIEJSZA przecież interpretacja. Nie przejmuj się, ja też SIĘ często nie rozumiem.

Bywaj zdrowa, Towarzyszko! :)
No to czekam na Cię na Petce z niecierpliwością! Wpadaj do nas, wpadaj! Przenieś się! Ja uważam, że warto - dlatego to zrobiłam. I nie żałuję.
Zdrowieństwa i szczęśliwieństwa. :-)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @hollow man Wiesz, w pisaniu potrzebna jest też przebieżka. To proces jest cały. Wraca się do dyspozycji. Zmierza gdzieś, powolutku, kroczkami, rzadko kiedy siadasz i piszesz nie wiadomo co. To oczywistość, ale to raczej tak jest. też miałem i okresy niepisania wcale i okresy porzucenia długopisu. Miałem też i nadmiary. I serio sądzę, że 4 wiersze w miesiącu to powinno być klue sprawy, ale do tego stanu dopracować się musisz po prostu. Takie ja akurat mam wrażenie.
    • "Pasożyt - po trupich kościach"   W świecie krzywych luster trwam – pchła pasożytnicza, Gdzie snobizm, chciwość i głód w każdej tętnią żyle. W otchłani pustych żądz, co dna nie zna zazwyczaj, Gwałcimy matkę-naturę, by pławić się w pyle.   Chcemy wszystkiego naraz, bez wstydu i miary, Depcząc miękkość darni; błękit nieba nas parzy. Złocimy brzegi rzeki, kojąc nimi kary, Karmimy próżność łzami – kat, co o raju marzy.   Wrosło w nas marnotrawstwo, pycha bezrozumna, Zostawiamy za sobą zgliszcza i rany krwawe. Niszczymy bez skrupułów, choć czeka nas trumna, Paląc fundament ziemi pod stopy nieprawe.   Zamki legły w gruzach, twierdze w proch prawie starte, Chciałbym świat ten uleczyć, lecz zbyt jestem mały. Znikają piramidy, dziś nic już niewarte, Trzeszczy ludzka roztropność, kruszą się jej skały.   Ile czasu mur ten wytrzyma napór głodu? Ziemia drży pod stopami, o litość nas błaga. Gnuśność nas pochłonie bez żalu i powodu? Idziemy wciąż przed siebie – ślepa to odwaga.   Niszczymy się nawzajem, kradnąc jutra nadzieję, Jakby świat był zabawką pośród kości bieli. Zrozumiemy zbyt późno, gdy sens w nas zniszczeje, Że śmierć żywiciela los pasożyta dzieli.   -Leszek Piotr Laskowski      
    • @andrew   Ciepły, obrazowy wiersz z prawdziwą obserwacją natury. Też lubię obserwować niebo. :)  
    • @Leszczym Taka dyscyplina. Rozumiem. U mnie inaczej. Kilkanaście lat nie pisałem, to mi beret podnosi.
    • @vioara stelelor   Znakomity wiersz! Metafora oceanu jest fantastyczna, niesie cały wiersz od pierwszej do ostatniej linijki. „Uwolniony z kropki na końcu zdania" to obraz zaskakujący - mówi o wyzwoleniu się z cudzej narracji, z czyjegoś wyroku. Kontrast między „ja" a „ty" jest świetny. On - w żywiole, pewny, nasycony. Ona - na brzegu, przesypująca piasek, niezdecydowana. I mimo to nie ma tu wyższości, jest czułość. Ostatnia strofa jest uderzająca. „Surowy, miłosny ex libris" - ta para przymiotników robi ogromną robotę. Człowiek jako znak własności, ale i jako coś intymnego, trwałego, wpisanego w ciało.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...