Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano
kiedyś rajskie ptaki nie latały wysoko
człowiek nigdy
choć bardzo chciał to pojąć tylko
przeskakiwał


wiatr im nieraz pomagał usłyszeć
lecz ludzie ptaków nie chcieli

płomienny często przygrywał
czy wygrał

czym jest niemalowany

mikrokosmos wie że niesłuchający
smak jego musi odczuć
tak jak cisza czym jest kosmos

bowiem
piękno tkwi w zadumie
bezbarwne by wnikało
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


dziękuję Judyt za piękne o puencie,
zaczytałam się ponownie w utworach z ptakami
w tytule i tak pokrótce spóbowałam coś napisać

pozdrawiam

ps. baśnie też są piękne...
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


dziękuję Judyt za piękne o puencie,
zaczytałam się ponownie w utworach z ptakami
w tytule i tak pokrótce spóbowałam coś napisać

pozdrawiam

ps. baśnie też są piękne...
(: fajnie. Ciekawe jakie to baśnie czytałaś/ utwory?
J.serdecznie
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


dziękuję Judyt za piękne o puencie,
zaczytałam się ponownie w utworach z ptakami
w tytule i tak pokrótce spóbowałam coś napisać

pozdrawiam

ps. baśnie też są piękne...
(: fajnie. Ciekawe jakie to baśnie czytałaś/ utwory?
J.serdecznie

A różne Judytko i tak nic z tego skoro z rajskiego
można zrobić wszystko by skłócić,
obedrzeć z piór i do kosza, na zupę. Ta etyka z niczego się
nie bierze, tylko raczej z nakręcania fałszu i uwięzienia
przyrody przewagą nad nią i nie do odtworzenia.
Może za emocjonalnie odbieram pewne utwory, dlatego
nie będę podawać konkrektnie tytułów. Wspominam naszą
estetykę utworów z przyjemnością i jednocześnie z obecnym
dzisiaj smutkiem. Tak jakoś jednak żal, albo ja za krytycznie
podchdzę do pewnych spraw. cóż taka natura i z zewnętrznym
światem odczuwanie jakiegoś braku harmonii. Nie wiem czego
konkretnie to przyczyna, bo konkretów brakuje.
Pozdrawiam
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


(: fajnie. Ciekawe jakie to baśnie czytałaś/ utwory?
J.serdecznie

A różne Judytko i tak nic z tego skoro z rajskiego
można zrobić wszystko by skłócić,
obedrzeć z piór i do kosza, na zupę. Ta etyka z niczego się
nie bierze, tylko raczej z nakręcania fałszu i uwięzienia
przyrody przewagą nad nią i nie do odtworzenia.
Może za emocjonalnie odbieram pewne utwory, dlatego
nie będę podawać konkrektnie tytułów. Wspominam naszą
estetykę utworów z przyjemnością i jednocześnie z obecnym
dzisiaj smutkiem. Tak jakoś jednak żal, albo ja za krytycznie
podchdzę do pewnych spraw. cóż taka natura i z zewnętrznym
światem odczuwanie jakiegoś braku harmonii. Nie wiem czego
konkretnie to przyczyna, bo konkretów brakuje.
Pozdrawiam
Harmonia nie jest zewnętrzna zwykle. Dlatego chwała tym, którzy
dążą do tej wewnętrznej, a reszta chociaż przejmuje czasem,
obdarta, niech taka pozostanie jeśli chce. Zupa z niczego się nie
bierze, raczej ze zlych składników. Tylko tyle. Zimowo śnieżnie
Pozdrawiam rajskim lotem J.(;

ps. chętnie poczytam te piękne baśnie, jeśli coś wartego poleciłabyś.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @wiedźma ... zegar zatrzymał się  jakby chciał coś powiedzieć  ONA cofnęła wskazówki    sama musi otworzyć siebie  popatrzeć jak przez okno  w NIEJ drzemie ...   jutro to nie fikcja  nie biega po parku  jest w NIEJ  jest wiele szufladek  otwierała niewłaściwe    najłatwiej wydać wyrok  myślę o ułaskawieniu ... Pozdrawiam serdecznie Miłego dnia 
    • @Waldemar_Talar_Talar

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      @violetta @wiedźma
    • Idzie… strzępy przestają mieć znaczenie, Znikają co krok, wśród katedr bez boga, Wokół wszędzie pogrzebane istnienie, Biały bezdźwięk, coraz większa ta trwoga.   Milczący nawet wobec własnych myśli,  Przemierza prerie ostrego powietrza, Szuka ich, bo chciał, by dawno już przyszli, Rozszarpują się nici jego wnętrza.   Tętent koni naprowadza go na szlak,  Ku ciemnej jaskini, na skarpę bytu, Mieszka tam ta, co rozprasza każdy ślad, Gdzie milknie echo ludzkiego zachwytu.   Rozpościera się skamieniałe gardło, Wnętrze co nie zaprasza, a pożera, Krtań zaciska się jak ciężkie imadło, Wnętrze Ziemi napomyka ta sfera.   Kapanie odmierza coś nieustannie, Koniec lub początek - to bez znaczenia, Czas powiedzieć osobistej madonnie, Swojej, mojej, twojej, dane życzenia.   Wychodzi z ciemni strażniczka końca, Zbliżyła się - nie skracając dystansu, Wyłania się z półcienia bez słońca, Oczy bez dna, nabiera dysonansu.   Przeszywa głębię, słyszy szept bez źródła: „Czego szukasz zagubiony młodzieńcze?” Stanęła bliżej, rozprzestrzenia się mgła. „Wyzwolenia.” - widzi oczy odmieńcze.   Dotyk zamyka linearność czasu, Ciało bez ciepła, jednakże nie martwe, „Zatem przystąpisz do tegoż romansu?” Zamyka oddech i przegryza warstwę.   Kontakt rozpuszcza granice cielesne, Obecność tak bliska, że znika przestrzeń, Dając i biorąc tortury bolesne, „Nastał już czas twoich najszczerszych zwierzeń.”   Kradzież tlenu dobija dostatecznie, by paść i zamknąć powieki ciężkawe, „Jestem tu by zamilknąć ostatecznie. By zakopać swoje jestestwo krwawe.”   Muśnięcie, które nie zostawia ciepła, „Zatem spełnię transcendentalną misję.” Rozpad bez bólu szykuje eksmisję, Krew w krwioobiegu natychmiast skrzepła.   Rozpad nie boli - bo nie ma już kogo, Cisza nie trwa - bo nie zostało już nic, I nawet śmierć nie pozostała sama, Tylko brak, który nie pamięta imion.
    • @Alicja_Wysocka @Waldemar_Talar_Talar @Berenika97                                                                              Dziękuję  za tak uważne i życzliwe czytanie. Bardzo mnie cieszy, że wybrzmiał ten moment zawieszenia - między tym, co było, a tym, co jeszcze może się odrodzić - bo właśnie w tej niepewności i nadziei chciałem ten wiersz zatrzymać. Nie chciałem niczego przesądzać ani zamykać w prostym wyznaniu, tylko zostawić miejsce na gest, na próbę, na ten jeden krok, od którego czasem zaczyna się wszystko od nowa. Miło mi też, że dostrzeżony został motyw niedokończonego tańca. Rzeczywiście zależało mi na tym, żeby nie tłumaczyć zbyt wiele, nie rozliczać, nie rozdrapywać, tylko wyciągnąć rękę. Czasem najwięcej dzieje się właśnie wtedy, gdy człowiek przestaje mieć pretensje, a zaczyna mieć odwagę, by jeszcze raz spróbować. Jeszcze raz dziękuję - za obecność, za odczytanie i za to, że dopisujecie do tych wersów własną wrażliwość.    Pozdr.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...