podróż poprzez tunel gardła

[Tomasz_Biela]

wyrażamy się wyrazem bez słowa chodzimy po każdej rysie
twarzy przypadkowej lub już przez nas przechodzonej
wychłodzonej i tej która za mało już wyraża zbyt dobrze
znamy jej ścieżki słowem bez wyrazu włazimy między niemy film
altruiści bez dachu nad głową

zostaje tylko krzyk i szept jedna wrażliwość
środek ciężkości pomiędzy snem a prawdą
wychłodzeni lub wypaleni wstajemy z łóżek
jakby nas wysunięto z szuflady w kostnicy
lub w pół żywych z krematorium

nie umiemy określić dlaczego i po co
jeszcze gestykulujemy a nikomu to się nie przydaje na nic
ręce i nogi opadają jak sople głaskane ciepłem w oczach
ciągła zamieć jak nie śniegu to piachu i popiołu

wyrazem bez słowa i słowem bez wyrazu
pustoszejemy
wypatroszeni pozostawiamy po sobie smród
paradoksalnie pilnując naszego pola widzenia i przewidywania

jak strach na wróble

[Magda_Tara]

jeeeeej
ekstaza i depresja - jeśliby ustawić poprzedni i ten obok siebie.
ale potrafisz szafować emocjami, skrajnościami,
świetnie, Tomasz.
lubię u Ciebie te właśnie skrajności :))
:))
podoba się: takie czarno-białe, jak stare filmy
buziak!

[Tomasz_Biela]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Dzięki Magda /

t