z krwi Meduzy

[karolciaa]

Pogoń myśli w zaprzęgu
stukot coraz głośniejszy
wyścigi pytań i hipotez tysiące

czy pobiec bez tchu
a może zostać

daleko do mety?

Chcę stać się eterycznym pegazem
co unosząc się,
znika powoli...

[WiJa]

Ten wiersz to już jest sięganie, sam nie wiem jak daleko i po co; ależ oczywiście, że wiem jak, gdzie i po co, tylko że wiem po swojemu, jakoż każdy (przynajmniej twórca) wie, albo mu się wydaje, że wie. Jest to więc wiersz z serii ars poetica, o pewnym uniesieniu, powiedzmy że twórczym, acz nie ma twórczości oderwanej od życia vel od codzienności, kwestia li tylko i wyłącznie w niecodziennym przeżywaniu codzienności, a więc poniekąd w widzeniu tego co można przegapić, i w odczuciu tego, obok czego można przejść obojętnie. W tym miejscu (poniżej) pozwolę sobie jeszcze przytoczyć swój wiersz na ten temat, bądź bardzo bliski temu tematowi, bo tak czy inaczej są to pokrewne wiersze. Pozdrawiam



* * *

pasą się konisie
dosiąść by najbardziej
narowistego
i galopem
nie tyle tam
co stąd
puścić się

i by koń nie poczuł
co to popręg
wpić się
w grzywę w skórę
rekami zębami
w duszę
dziką
co to ją ma koń
a może człowiek
mieć
skrzydła

[Krzysztof_Kurc]

Pegaz urodził się bo Meduza straciła głowę,
niby nic w tym dziwnego, :)
szkoda tylko że pomimo swojej "cudowności " skrzydlaty koń był śmiertelny,
tak jak jego brat bliźniak Chrysaor.
Ciekawe, można by jeszcze powalczyć z tekstem.
Pozdrawiam Krzysiek