Melancholia dla nastolatków

[Marat_Dakunin]

Dzień był chłodny i bardzo pogodny
Ostatnie wakacje, więc tratwą na stacje
Velma, Dżordżi i ja
Widzieliśmy rotundy gazowni

Tratwa cięła powietrze, a Velma się śmiała
- Hej, Dżordżi, zahaczysz o trakcję,
Spadniemy na tory raz dwa

Kończyło się lato, co upadło wisiało
Tak trzymał się kurs: jeszcze – już

Dzikie harce wyprawiał - Dżordż
I Velma się śmiała a ja
Na północy widziałem las

Dżordżi droczył się setnie
Pokład rozhuśtał szpetnie
Tego lata kochałem się w Velmie

Velma na rufie stała,
Może szansę ujrzała
Dla tego, który szansę da jej

Wlecieliśmy w mleko
Mój wzrok sięgał daleko, lecz nie tak daleko*
Gdzie ona rzuciła cień



*Żegnaj laleczko

Schemat trasy (google maps):
www.marat-dakunin.liternet.pl/tekst/melancholia-dla-nastolatkow
(na dole)

[WiJa]

Co tu prawić, co to za poezja!? A taka właśnie, że to trzeba było przeżyć. Ale dzięki wierszowi to się przeżywa, i to nawet w dwójnasób. Bo relacja, a zwłaszcza refleksja (podsumowanie) tej podróży, czyli przede wszystkim dwie ostatnie strofy, dla mnie to bomba (jak jestem czy nie jestem trąba czy trombita). Pozdrawiam

[Wilcza Jagoda]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

tak, tak to poezja dla młodych,bardzo młodych,
no cóż idzie nowe:)))
pozdrawiam ciepło

[Marat_Dakunin]

"tak, tak to poezja dla młodych,bardzo młodych,
no cóż idzie nowe:)))"

Albo dla starych, bardzo starych..:)

Pewnie więcej z nich czytało Chandlera..czy nawet Twaina.

pozdrawiam

[Ran_Gis]

- fajne, choć szkoda, że bez gogli, ani rusz...

pozdr. - Ran

[Marat_Dakunin]

O, tom się zaskoczył, a do czegóż tu trzeba gogli?
Wszystko jest samodzielne, wycieczka improwizowana, a imiona zmyślone
pozdrawiam

[Marat_Dakunin]

Wija,
Przepraszam, przeskoczył mi Twój komentarz,
dziękuję - bombowa wycieczka to dobre określenie
pozdrawiam

[H.Lecter]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Im człowiek starszy, tym bardziej młody... ;)
Wierszyk podarował mi trochę dziecięcej (zapomnianej) "głupawki". Fajnie było...
:)

P.S.
Skłaniam się do "czy nawet Twaina" ;)

[Marat_Dakunin]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Im człowiek starszy, tym bardziej młody... ;)
Wierszyk podarował mi trochę dziecięcej (zapomnianej) "głupawki". Fajnie było...
:)

P.S.
Skłaniam się do "czy nawet Twaina" ;)


To dobrze.
Lepiej niż dojść do wniosku typu: miałem wszystko co mieć można i okazało się to niewiele
albo: wszystko zmarnowane.

pozdrawiam

P.S.
Na Maya się już nie załapałem, ale babcia czytała mi Curwooda,
no i na Niziurskiego się załapałem.

[Robin Son]

Jak trafnie stwierdzil Milosz, Robinson Crusoe stal sie z ksiazki powaznej ksiazka dla dzieci, tyle tylko, ze dzieci przed i powojennych. Potem zniknal z orbity. Jest to i smutne i pocieszajace, bo Harry Potter tez zniknie. Twain byl pisarzem niezwykle plodnym, nie tylko dla mlodziezy. Niestey, spotkal/spotyka go taki sam los jak Robinsona. Robin Son c'est moi! Pozdrawiam.

P.S.
Zdjecia z lotu ptaka, starej Gazowni, bardzo zaintrygowaly w kontekscie wiersza.

[dawniejbezet]

Gdyby pan zrobił z tego tekstu - wiersz.
Autor bawi się współbrzmieniami, dochodząc pod koniec do klasycznych rymów częstochowskich - to musi być znaczące, zatem co jest w tych miejscach, gdzie ginie melodia? czy coś ważniejszego? mniej ważnego?
Podobnie jest z budową strof. Przeważa trójwersówka, ale konsekwencji brak.
Wiersza ma formę "luzacką", żartobliwej narracji wspomnieniowej, która ukrywa głębsze sensy. Historia prawie banalna - co zrobić, żeby ja utrwalić bardziej niż w spiże?
Zrobić wiersz. Nałożyć gorset formy i bawić się nim, rozwalać reguły w momentach z nadznaczeniem.
Bo to jest fajny tekst.*

Pozdrawiam

* Z niepotrzebnymi mu kontekstami typu googlemaps czy "żegnaj laleczko" (jak mniemam, jest to nie do Chandlera aluzja, tylko żartu filmowego, który ostatnio robi karierę na jutiubie).

[Marat_Dakunin]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Twain miewał prorocze sny (nie chodzi mi o historyjki o grzecznym i niegrzecznym chłopcu :)
Tak, Gazownia jest intrygująca. W zasadzie akcja miała być na początku przy Bernolaku w Bratysławie (kopuła), ale improwizowanych wycieczek nie przewidzisz..

pozdrawiam

[Marat_Dakunin]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Też mi się tak wydaje, że to tekst. Ale może Pana zainteresuje jako znawcę poezji analiza Alxa
(w podanym wyżej linku na dole), sam się zdziwiłem, że można to tak analizować.

Co do Chandlera, ma Pan rację. Czytałem tylko końcówkę:

"- Była morderczynią - powiedziałem. - Ale mordercą również był Malloy. I on wcale
nie był skończonym łotrem. Może ten detektyw z Baltimore wcale nie był takim
świętoszkiem, jak mówi raport. Może ujrzała jakąś szansę... nie ucieczki, już wtedy
była zmęczona tym kluczeniem, ale szansę dla tego jedynego mężczyzny, który
kiedyś rzeczywiście jej dał szansę.
(...)
Nie zrozumiał, o czym mówię.
Zjechałem windą na parter i wyszedłem schodami ratusza. Dzień był chłodny i
bardzo pogodny. Wzrok sięgał daleko... ale nie tak daleko, jak daleko odeszła Velma",

natomiast w całości i z upodobaniem czytałem z 5 lat temu Marka Bieńczyka eseje
"Melancholia. O tych co nigdy nie odnajdą straty"

pozdrawiam

[JacekSojan]

wyszedł piosenkowaty romans wspomnieniowy, w filmowym skrócie - taka rzewna nowelka z okresu dorastania do tego, by ujrzeć w koleżance kobietę - twór tyleż osobliwy co niemożliwy!

:))

J.S

[Marat_Dakunin]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

O,
to i dobrze, że każdy widzi, co chce zobaczyć.
Ja raczej widziałem co innego, ale to z kolei niedobrze, bo smutniej, o wiele

pozdrawiam :)