I gdym pędzel miał

[Rafał Rutowicz]

Gdym miał miłości malowany obraz
Z farb błękitu nieba, ciemno bladych nocy
Blasku i światłości płótna bym nie skąpił
Wieszałbym ten obraz nade księżyc z wosku.
Jeno brak mi płótna me skarby przecie słowa
Więc Ci szeptać będę w twe bogate oczy
Zapomnisz córo nocnego nieba, gwiazdo raniona
O chwil gdy stalówkę sączyłem w twym sercu
I gdzież miłości? płonący blask rosy
Staw nad wierzbami, czeszę fala kłosy
Sakwą mi będzie gruboskórna postać poety
cóż Ci dać mogę prócz słowa dennej diety?


(pierwszy raz na stronie Witam wszystkich i pozdrawiam gorąco ;), u góry mały utwór 5 minutowe wypociny podsumowanie dzisiejszego dnia czy wy kobiety musicie być kobietami? )

[miss_focha]

dobre pytanie , ale cóż przeszkadza Ci w naszej kobiecości ?

[johanna]

my kobiety jestesmy specyficznymi istotami a wy mezczyzni piszecie o nas wiersze
a nasza kobiecosc jest wenà i muzà dla wielu z was

[Rafał Rutowicz]

Ta wena choć pisana w miłości i tak zawsze przeradza się w ból no prawie zawsze :)

[johanna]

ale w bolu tez nas opisujecie, stanowimy pownownie wené,pozatym czyz nie jest wlasnie tak, ze pelnia szczescia jest osiagana po bolach wlasnie?

[Rafał Rutowicz]

zgodzę się :) ale po cóż są te ciągłe bóle zawody ;d i wszelako rozumiane zwady ?

[johanna]

Pamiéteaj, ze w sporze biorà udzial minimum dwie osoby,a pozatym chyba wlasnie przyzywasz zawod ,,nie znam odpowiedzi na pytanie dlaczego..moze to kwestia wyborow albo oczekiwan albo po prostu ......

[miss_focha]

Joasiu ależ nie znasz jednej oczywistej racji ? ...w sporze zawsze są winne dwie strony ...kobieta i teściowa ...mężczyzna jest zawsze święty ;)))oni nie zadają bólu ...oni są bólem samym w sobie ...