Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

na obrusach, pozostałe stenogramy toastów
do rozpatrzenia, podania i podziękowania
z góry, plany skazane na niedoczekanie
zanim w zmarszczkach dojrzała modlitwa,
rzeczy proste, w prawdziwe pozamienia
twarze asymetryczne, i usta niedołężne
krótkowzrocznie zezwoli odczytać, pamięć
do przeniesienia, na nowe połacie bieli

Opublikowano

Nowa forma przekazu - plamy na obrusie. W końcu można wróżyć z fusów po kawie - nierozpuszczalnej oczywiście. Wiele obrusów i jeszcze więcej plam, bardzo podobnych. Ciekawe kto je pierze:) Może jednorazowe...
Wiersz refleksyjny, zatrzymuje.
Podoba mi się - cóż zrobić:)
Pozdrawiam:)

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


a gdyby tak wywalić interpunkcję ?
i inwersję w ostatnim?
już tłumaczę:
interpunkcja, wiadomo - przerzutnie - wówczas bardzo
zaś inwersja - mam jakoś tak, że po tym ostatnim zdaniu
mam wrażenie jakby ten wiersz był napisany w takiej hasłowej manierze,
wiesz o czym mówię Krzysztofie? równoważnik goni równoważnik zdania,
co to niby ma nadać głębi utworowi, ale jakoś nie nadaje.
sęk w tym, że powyższy wiersz nie jest tak napisany, tylko ta ostatnia inwersja jakoś tak ustawia tekst, ponadto w tym akurat momencie wygląda ździebko archaicznie i rozumiem
że ten archaizm może być zamierzony, tylko że bez tego mamy naprawdę piękne zamknięcie,
wygaszanie wiersza, który jeszcze sobie drga w ciszy, no.

ale i bez zmian to porządny wiersz.
pozdrawiam
Adam
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


a gdyby tak wywalić interpunkcję ?
i inwersję w ostatnim?
już tłumaczę:
interpunkcja, wiadomo - przerzutnie - wówczas bardzo
zaś inwersja - mam jakoś tak, że po tym ostatnim zdaniu
mam wrażenie jakby ten wiersz był napisany w takiej hasłowej manierze,
wiesz o czym mówię Krzysztofie? równoważnik goni równoważnik zdania,
co to niby ma nadać głębi utworowi, ale jakoś nie nadaje.
sęk w tym, że powyższy wiersz nie jest tak napisany, tylko ta ostatnia inwersja jakoś tak ustawia tekst, ponadto w tym akurat momencie wygląda ździebko archaicznie i rozumiem
że ten archaizm może być zamierzony, tylko że bez tego mamy naprawdę piękne zamknięcie,
wygaszanie wiersza, który jeszcze sobie drga w ciszy, no.

ale i bez zmian to porządny wiersz.
pozdrawiam
Adam

Zastanawiałem się nad inną budową tekstu, najpierw był bez interpunkcji i czegoś mi brakowało. Po cięciach otrzymał taką formę. Trochę to wygląda tak jak napisałeś.
Z inwersją masz rację.
Dzięki za spostrzeżenia i dobre słowo.
Pozdrawiam Krzysiek
Opublikowano

Idąc za "głosem rozsądku" (bo dobry wiersz) powinno wyjść jakoś tak (jeszcze lepiej wg mnie);


na obrusach pozostałe stenogramy toastów
do rozpatrzenia podania i podziękowania
z góry plany skazane na niedoczekanie
zanim w zmarszczkach dojrzeje modlitwa
rzeczy proste pozamienia w prawdziwe
asymetryczne twarze i usta niedołężne
krótkowzrocznie zezwoli odczytać pamięć
do przeniesienia na nowe połacie bieli

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


a gdyby tak wywalić interpunkcję ?
i inwersję w ostatnim?
już tłumaczę:
interpunkcja, wiadomo - przerzutnie - wówczas bardzo
zaś inwersja - mam jakoś tak, że po tym ostatnim zdaniu
mam wrażenie jakby ten wiersz był napisany w takiej hasłowej manierze,
wiesz o czym mówię Krzysztofie? równoważnik goni równoważnik zdania,
co to niby ma nadać głębi utworowi, ale jakoś nie nadaje.
sęk w tym, że powyższy wiersz nie jest tak napisany, tylko ta ostatnia inwersja jakoś tak ustawia tekst, ponadto w tym akurat momencie wygląda ździebko archaicznie i rozumiem
że ten archaizm może być zamierzony, tylko że bez tego mamy naprawdę piękne zamknięcie,
wygaszanie wiersza, który jeszcze sobie drga w ciszy, no.

ale i bez zmian to porządny wiersz.
pozdrawiam
Adam

Zastanawiałem się nad inną budową tekstu, najpierw był bez interpunkcji i czegoś mi brakowało. Po cięciach otrzymał taką formę. Trochę to wygląda tak jak napisałeś.
Z inwersją masz rację.
Dzięki za spostrzeżenia i dobre słowo.
Pozdrawiam Krzysiek
no i teraz dobrze, do interpunkcji można się przyzwyczaić, chociaż u mnie jest na odwrót
najpierw z przecinkami, które potem z lubością wyrzucam, ale
przerzutnie to nie wszystko, czasem zacierają inne walory wiersza i robi się kaskaderska hucpa, tym bardziej, że te zawieszenia i trochę niepewności w którą stronę pójdzie tekst
jednak wciąż tutaj funkcjonują, więc może i lepiej.
jeszcze raz - bardzo dobry, zrównoważony tekst

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • (...) Raz nagonił czarci chłopek ducha winne dziewczę, Te cichutkiem tuliło swą uszytą warkotkę, Wyszarpał ją zaborem z jej leciutkich dłoni, Wysiłek jej na nic skryć złup za kapotkę.   A dziewoja drobnica, tycia nad rówieśnych, Jakby od wymiona matki dziś ją odessano , Słabiutka chudzina, od garna się wzdryga, Strawę w chlew oddaje, za rękę złapano.   Lękliwa jak łania - strachała się pospolitej bzykajki, Bo raz ugięła kolana jak pod ciągiem ciążnika, Zachwiała się w zagrozie na przewrót plecami, I roiły ludne na to, że winą równia błędnika.   Indziej - włochaty pajęczak niewielki, śladny, Okami ledwo glądany na ścianie, Opuścił się na przędzy w pół drogi nad progiem, Salwowała na galop, trzy dni polowanie.   A szelma żwawy do postępku, zagarniał się i zmyślał, Przyczajki nie uznawał, niezdygany stąpnął, Wyłonił się zza winkla, pognał na ofiarę, Żywiec w pełnej krasie, w dryg piorunnie pomknął.   Oniemiała, porażona jak za gromu błyskawą, Wytrzeszcz łupił oczka, potwornie zszokowana, Samotna po znienackiej rozłące z pałubą, A morduchna szelmy z obłędem zaśmiana.   Ten zaś jął zdobycz silnym pochwytem, Rozdarł dratewkę spojenia włókniny, Puścił grzbietny przyszew, z karku spadła główka, Z szyi kukiełeczki próchnęły trociny.   Rozpruł barbarzyna jej ciemienne nici, A czynił w żywiole i napływie zamroku, Puściło szycie, na klepę zwał wióra, Wyzionęłą ducha za upustem krwotoku.   Ręką swą wypchajce był jak topór i szafot, A on sam jak kapturnik w rozjarnej szacie, I znów był jej głownią na straceń placyku, A w rozrachu danił jeno gorzki żal po stracie.   I mgnęło po łupie, cyk, krótka chwila, Gdy grabieżca dopieroć zwieńczył swe pojmanie, Pojąć niewiniątko w porę los zdołało, I nad mur freblówki rozniosło szlochanie.   Łezki lała nieszczęsna jak obłok ulewny, I ślinę toczyła, zaciągała noskiem, Pełne wiadro szlochu, tyleż by nałkała, Bez kojnej tulajki żywot jej zaszedł mrokiem.   W sercu widok zbójni napinał drgę cięciwy, Odnóża miękły jak podparte puchem, Roztrząsł się dzban uczuć, niemocą ujmował, U kresu pękł w mak, opar ulazł zaduchem.   Zagnębią ją kłujące oddychna rozpaczy, Utknie w samotni, choć za oknem tłumnica, Nie wynuci kołysany pod zaciszną nocą, Ziąb udusi tlik żarnika - proch, kości, zimnica.   (...)   CDN.
    • @Czarek Płatak dzięki:)
    • Niechybnie pięćdziesiątka. Wszystkiego najlepszego :-)
    • kiedy mówisz Ojcze nasz przylatuje gołąbek chleba naszego powszedniego wypatruje   na przystanku kiedyś ludzie czekający i niepewni dalszych losów i powrotu   odmawiali gołąb ja dał    
    • @KOBIETA   Dopraw mnie sobą! Smacznie mnie zjedz! W świetlistą obecność, znikających świec.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...