Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Porozmawiam z echem przytulę się do drzewa

Waldemar_Talar_Talar
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Waldemar_Talar_Talar

Waldemar_Talar_Talar

Opublikowano
Opublikowano

jutro nie będę narzekał

na to czy na tamto

pójdę do lasu by

porozmawiać z echem

 

przytulę się do drzewa

nie będę mu się żalił

podziękuje mu za to że

jest majestatyczne

 

jutro nie będę narzekał

bo wiem że życie to nie

tylko smutek i łzy

bywa że się uśmiecha

 

lubi marzenia i nadzieje

to one są jego sensem

który zawsze ma racje

tak jak miłość i tęsknota

 

więc powtórzę jeszcze raz

jutro nie będę narzekał

trudne myśli wyrzucę za

siebie niech wiatr się martwi 

 

 

 

 

 

3

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy

  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Berenika97
      Gdzie rdzewieją miecze: 109. Fort z gliny

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Łukasz Jurczyk   W tej części są ukazane prawdziwe koszty utrzymania imperium z perspektywy operatora katapulty.   Żołnierze zostali zostawieni jako garnizon w nic nieznaczącym, glinianym forcie. Narrator stwierdza, że ludzie są już tylko nosicielami chorób i zużyli się, są dodatkiem do rdzewiejącej maszyny i stali się podobni do przydrożnych kamieni. To przejmujący obraz całkowitej utraty godności i podmiotowości.   Narratora charakteryzuje apatia - pogodzenie się ze swoim losem czyli  z pilnowaniem ciszy i much. Wojna zamienia się w groteskę.   Wers -„gdy wszędzie jest za daleko” - świetnie oddaje realia kampanii azjatyckiej - dla Macedończyków i Greków był to obszar końcowy znanego im świata. Dziś po drogach - to około 6 tys km. (od Macedonii do Tadżykistanu ), wówczas nie było takich dróg ani mostów - odległości były ogromne. Więc rozkaz „nie wychodzić za daleko” traci zupełnie sens - i reakcja Narratora jest racjonalną ze względu na absurd sytuacji.   Świetny "odcinek" - jak zwykle - zaskakujący tematyką.  :) 
    • violetta
      Kwiaty

      Przez violetta · Opublikowano

      @Dariusz Sokołowski masz subtelną łąkę:)
    • Migrena
      5. Luiza i nowy sąsiad

      Przez Migrena · Opublikowano

      @Berenika97     Twój wiersz to   jest jedno z tych przedstawień   które udają że nic wielkiego się nie wydarzyło a przeciez własnie zmienił się cały wszechświat dwojga ludzi   człowiek nie wybiera człowieka tylko życie znajduje własną drogę przez cos  tak zwyczajnego jak kot!!!   może dlatego wolność nigdy nie jest samotnym aktem tylko cichym spotkaniem z przypadkiem   albo z przeznaczeniem które   od dawna czekalo  pod naszymi drzwiami .   a Leon staje się kimś więcej niż zwierzęciem bo   jest tym ktory przypomina że  sens pojawia się wczesniej niż decyzja     i może serce  rozpoznaje prawdę zanim umysł zdązy ją nazwać   tak mi się to poukladało:)     świetny glęboki wiersz    
    • violetta
      blizny

      Przez violetta · Opublikowano

      @Achilles_Rasti marzy mi się prosty zegarek:)
    • Berenika97
      blizny

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Achilles_Rasti   Ciekawa metafora człowieka. Zegar "chodzi", czyli funkcjonujemy dalej, ale nikt nie zagląda w to, z jakim bagażem doświadczeń żyje. Bardzo refleksyjny!

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...